17 maja Kiedy bystry nastolatek nienawidzi szkoły, a poprzednie testy niczego nie wykazały
Kiedy bystry nastolatek nienawidzi szkoły, a poprzednia ocena psychologiczno-pedagogiczna niczego nie wykazała
Kiedy rodzic pisze do nas o nastolatku takim jak Sebastian* (imię i nazwisko zmienione ze względu na prywatność), to właśnie sprzeczność w pierwszych wersach zazwyczaj przykuwa naszą uwagę. „Sebastian jest niezwykle inteligentny, ale ma trudności z okazywaniem tego w szkole. Pisanie i ortografia sprawiają mu duże trudności i nienawidzi czytania. Jest zdezorganizowany i nie radzi sobie dobrze z wykonywaniem instrukcji, zwłaszcza tych wieloetapowych. Jego pismo jest słabe i przypomina pismo znacznie młodszego dziecka”.
A potem to. „Jest inteligentny i ciekawy świata, ale niestety nienawidzi szkoły i uważa ją za frustrującą”.
Następnie fragment wyjaśniający, dlaczego rodzic pisze do nas teraz: „Sebastian przeszedł już kilka badań w Stanach Zjednoczonych i w swojej obecnej szkole z internatem w Szwajcarii. Ma bardzo dobre zdolności logicznego myślenia, ale bardzo słabą krótkotrwałą pamięć roboczą. Badania nie wykazały prawdopodobieństwa ADHD ani dysleksji”.
I wreszcie ta część, która często ma największe znaczenie. „To dodało mi dużo stresu i obawiam się, że wpłynęło to na zdrowie psychiczne i poczucie własnej wartości Sebastiana”.
To prezentacja, którą często widzimy na egzaminach Global Education Testing. Obraz nie do końca się zgadza, wcześniejsze oceny potwierdziły jeden wniosek, ale wykluczyły inne, a rodzic ma silne poczucie, że czegoś jeszcze brakuje. Z naszego doświadczenia wynika, że to poczucie zazwyczaj jest słuszne.
Co to znaczy, że nastolatek jest niezwykle inteligentny, ale nie potrafi tego wykazać w szkole?
To klasyczny profil tego, co psychologowie edukacyjni nazywają „podwójnie wyjątkowym”, czyli 2e. Dziecko, które ma zarówno wysokie zdolności poznawcze, jak i jedną lub więcej specyficznych trudności w uczeniu się. Te dwie cechy oddziałują na siebie w specyficzny sposób. Zdolność poznawcza pozwala dziecku kompensować trudności przez zaskakująco długi czas. Trudności uniemożliwiają dziecku wykazanie się pełną sprawnością poznawczą w pracy szkolnej.
W przypadku dziecka w wieku szkoły podstawowej kompensacja często trwa. Dziecko wydaje się nauczycielom wystarczająco bystre. Praca jest na tyle dobra, że można ją zaliczyć bez obaw. Niektórzy nauczyciele opisują dziecko jako marzyciela lub osobę nieudolną. Kompensacja trwa.
W wieku 13 lub 14 lat wymagania szkoły ulegają zmianie. Wzrasta ilość tekstu pisanego. Zwiększa się wymagana niezależność. Wzrasta liczba instrukcji wieloetapowych. Strategie kompensacyjne wyczerpują swoje możliwości. To, co kryło się za wysokim IQ w wieku 9 lat, zaczyna się wyraźnie ujawniać w wieku 14 lat.
Kiedy rodzic opisuje nastolatka, który jest „niezwykle inteligentny, ale ma trudności z wykazywaniem tego w szkole”, rozdźwięk między potencjałem a wynikami stanowi wskazówkę diagnostyczną. Prawie zawsze oznacza to, że gdzieś istnieje konkretne wąskie gardło, które blokuje produktywność. Moc poznawcza jest w porządku. Kanał wyjściowy jest ograniczony.
Co nam mówi połączenie słabej pamięci roboczej, brzydkiego pisma, niechęci do czytania i problemów z instrukcjami wieloetapowymi?
Rodzic opisał spójny wzorzec kliniczny. Każdy z nich jest pouczający. Czytając je razem, tworzą profil.
Bardzo słaba krótkotrwała pamięć robocza została już zidentyfikowana we wcześniejszych testach. Ma to wpływ na każde zadanie akademickie. To bezpośrednio wyjaśnia problem z instrukcjami wieloetapowymi. Dziecko ze słabą pamięcią roboczą nie jest w stanie zapamiętać drugiej i trzeciej instrukcji podczas wykonywania pierwszej. Zanim ukończy krok pierwszy, kroki drugi i trzeci znikają.
Nieprawidłowe pismo, przypominające pismo młodszego dziecka, jest silnym wskaźnikiem dysgrafii lub zaburzeń koordynacji rozwojowej. Dysgrafia to specyficzne zaburzenie neurorozwojowe związane z procesami motorycznymi i ortograficznymi odpowiedzialnymi za pisanie. Często jest ono pomijane w standardowych testach, ponieważ samo pismo rzadko jest bezpośrednio badane. Szczegółowa Ocena Szybkości Pisma Ręcznego, z której korzystamy, jest jednym z niewielu narzędzi opracowanych specjalnie do identyfikacji tego zaburzenia.
Trudności z pisaniem i ortografią są zgodne z dysgrafią. Są również zgodne z dysleksją. Wcześniejsze testy podobno wykluczyły dysleksję, ale obraz opisany przez rodzica wymaga bliższej analizy. Dysleksja u bystrych nastolatków często jest pomijana, ponieważ zrekompensowali oni trudności w szkole podstawowej. Słabość fonologiczna nadal występuje, ale czytanie jest na tyle dokładne, że może oszukać badanie przesiewowe, które nie mierzy płynności czytania pod presją czasu.
Niechęć do czytania u nastolatka, który skądinąd jest ciekawy intelektualnie, rzadko wynika z braku zainteresowania. Chodzi o wysiłek. Czytanie wymagające wysiłku jest unikane. Czytanie bez wysiłku jest pożerane. Kiedy dziecko z ciekawością intelektualną nienawidzi czytania, koszt ten prawie zawsze pochodzi z jakiegoś miejsca w mechanizmie czytania.
Dezorganizacja w wieku 14 lat jest zgodna z osłabieniem funkcji wykonawczych, które współwystępuje ze osłabieniem pamięci roboczej i jest również cechą objawów ADHD związanych z zespołem nieuwagi.
Cały ten wzorzec, jeśli go rozpatrzyć, jest zgodny z profilem obejmującym dysgrafię, możliwą dysleksję pomimo wcześniejszych badań, możliwe ADHD z przewagą zaburzeń koncentracji uwagi pomimo wcześniejszych badań i osłabienie pamięci roboczej, które zostało już zidentyfikowane.
Dlaczego wcześniejsze oceny w USA i Szwajcarii mogły coś pominąć?
To pytanie najczęściej zadają sobie rodzice, którzy przychodzą do nas po egzaminie w swoim kraju lub w szkole międzynarodowej.
Szczera odpowiedź jest taka, że żadna negatywna ocena nie jest ostatecznym słowem, szczególnie w przypadku dzieci o profilu podwójnego wyjątkowości.
Istnieje kilka powodów, dla których wcześniejsza ocena może dać wynik negatywny, mimo że coś rzeczywiście istnieje.
Po pierwsze, bystre dzieci bardzo dobrze radzą sobie z kompensacją podczas testów. Nastolatek z werbalnym IQ w zakresie zdolności może uzyskać przeciętne wyniki w czytaniu, jednocześnie wykazując ukryte słabości fonologiczne. Badanie przesiewowe wskazuje średni wynik jako „brak dysleksji”. Głębsza ocena pozwoliłaby dostrzec różnicę między potencjałem poznawczym a osiągnięciami w czytaniu.
Po drugie, nie wszystkie testy mierzą te same rzeczy. Badanie przesiewowe w szkole to nie to samo, co pełna ocena psychoedukacyjna przeprowadzona przez zarejestrowanego psychologa edukacyjnego. Różne narzędzia mierzą różne obszary. Badanie przesiewowe, które nie obejmuje pomiaru płynności pisma, nie może zidentyfikować dysgrafii. Badanie przesiewowe, które nie obejmuje ciągłego testowania zdolności skupienia uwagi, nie może wiarygodnie zidentyfikować objawów ADHD związanych z deficytem uwagi.
Po trzecie, ADHD jest często pomijane u dzieci inteligentnych, których zachowanie nie jest destrukcyjne. Dziecko, które po cichu nie potrafi się zorganizować, po cichu nie wykonuje wieloetapowych instrukcji, po cichu nienawidzi wysiłku czytania, przejawia nieuważną prezentację. To nie jest nadpobudliwość, która skłania nauczyciela do skierowania do specjalisty. Znacznie łatwiej ją przeoczyć.
Po czwarte, kontekst międzynarodowy ma znaczenie. Dziecko, które zostało przebadane w Stanach Zjednoczonych, a następnie w szkole z internatem w Szwajcarii, zostało przebadane w dwóch różnych kulturach oceny, z różnymi normami, różnymi narzędziami i różnymi progami klinicznymi. Wewnętrzna spójność tych raportów nie jest gwarantowana. Nie ma również gwarancji kompleksowego pokrycia.
W naszej praktyce straciliśmy rachubę, ile dzieci, których poprzednie testy dały wynik negatywny i których kompleksowa ocena przeprowadzona przez nas zidentyfikowała jedno lub więcej specyficznych trudności w uczeniu się, jest w stanie je zliczyć. Wcześniejsze testy stanowią informację, a nie werdykt.
Na czym polega ocena Global Education Testing?
Nasze oceny przeprowadzają psychologowie edukacyjni zarejestrowani w HCPC. Rejestracja oznacza, że nasi psychologowie przestrzegają obowiązujących standardów zawodowych. Nasze raporty są uznawane na całym świecie i akceptowane przez główne komisje egzaminacyjne, takie jak IB, Cambridge, Edexcel i College Board, a także przez szkoły międzynarodowe na całym świecie.
W przypadku nastolatka prezentującego obraz w tym artykule, bateria testów zazwyczaj obejmuje skale Wechslera dla pełnego profilu poznawczego (WISC-V lub WAIS-V w zależności od wieku i dopasowania klinicznego), Test Wechslera Indywidualnych Osiągnięć, Trzecia Edycja (WIAT-3) dla osiągnięć akademickich ze szczegółowymi wynikami cząstkowymi dla płynności pisania i czytania, Kompleksowy Test Przetwarzania Fonologicznego (CTOPP) dla dokładnej analizy umiejętności czytania, których często brakuje w testach ekranowych, Szczegółową Ocenę Szybkości Pisma Ręcznego (DASH) dla obrazka z pismem odręcznym, skale Connersa i SNAP dla uwagi oraz Zrewidowaną Skalę Lęku i Depresji Dziecięcej (RCADS) dla obrazka emocjonalnego, w tym obaw dotyczących zdrowia psychicznego i poczucia własnej wartości, które zgłosił rodzic. Dodajemy pomiary funkcji wykonawczych tam, gdzie wskazuje na to obraz kliniczny.
W rezultacie powstaje raport, który identyfikuje, co się faktycznie dzieje, dokładnie to nazywa, w stosownych przypadkach uzasadnia wnioski o dostęp do badań oraz daje nastolatkowi i jego rodzinie jasne wyjaśnienia, których nie zapewniły poprzednie badania.
Czy poprzednie testy mogły nie wykryć dysleksji, dysgrafii lub ADHD?
Tak. Wszystkie trzy są możliwe. Przetestowalibyśmy osobno każdą z nich.
Pytanie o dysgrafię jest najbardziej jednoznaczne z opisu. Pismo, które „wydaje się być pismem znacznie młodszego dziecka” w wieku 14 lat, u dziecka, które ma dostęp do dobrej edukacji, jest silnym wskaźnikiem. Szczegółowa Ocena Szybkości Pisma Ręcznego pozwoliłaby na bezpośredni pomiar i porównanie go z normami wiekowymi.
Pytanie o dysleksję wymaga bliższego przyjrzenia się wcześniejszym testom. Chcielibyśmy sprawdzić, jakich narzędzi użyto, jakie uzyskano wyniki, a w szczególności, czy płynność czytania pod presją czasu była mierzona równolegle z dokładnością czytania. U bystrego dziecka dokładność kompensuje, a płynność ujawnia leżące u podstaw trudności. Kompleksowy Test Przetwarzania Fonologicznego i pomiary czytania na czas stanowią część naszego standardowego zestawu testów.
Pytanie dotyczące ADHD jest najczęściej pomijane we wcześniejszych testach, zwłaszcza jeśli test opierał się wyłącznie na obserwacji klasy i kwestionariuszach nauczycieli. Prezentacja z nieuwagą jest najczęściej pomijana u bystrych chłopców, którzy nie są destrukcyjni. Wzorzec opisany przez rodzica, czyli osłabienie pamięci roboczej, dezorganizacja, niepowodzenie w wykonywaniu instrukcji wieloetapowych, niska inicjacja zadań i unikanie zadań wymagających wysiłku, są zgodne z tą prezentacją. Skale oceny Connersa i SNAP w połączeniu ze strukturalnym wywiadem klinicznym to nasze podejście do tego problemu.
A jak to wpłynie na jego zdrowie psychiczne i poczucie własnej wartości?
Rodzic pisze: „To dodało Sebastianowi dużo stresu i obawiam się, że odbiło się to na jego zdrowiu psychicznym i poczuciu własnej wartości”.
Jest to najważniejsze zdanie w tym dochodzeniu i chcemy się do niego bezpośrednio odnieść.
Nastolatek, któremu powiedziano, że jest bystry, któremu powiedziano, że stać go na więcej, który był dwa razy testowany i nic mu nie dolegało, ale który nadal nienawidzi szkoły i nie potrafi wykazać się swoją wiedzą, dochodzi do pewnego wniosku. Dochodzi do wniosku, że problem leży w nim samym. Nie w jego nauce. Nie w jego profilu. W nim samym.
To jest podstawa uszkodzenia poczucia własnej wartości opartego na tożsamości u dwukrotnie wyjątkowych nastolatków. Jest to jeden z najczęstszych i najłatwiejszych do uniknięcia skutków, jakie obserwujemy w naszej praktyce. Uszkodzenie to nie jest spowodowane trudnościami w nauce. Jest ono spowodowane luką między oczekiwaniami a wynikami u dziecka, które nie potrafi trafnie wytłumaczyć tej luki.
Właściwa ocena spełnia dwa cele. Po pierwsze, identyfikuje konkretne wąskie gardła poznawcze, umożliwiając ukierunkowaną interwencję. Po drugie, co równie ważne, daje nastolatkowi jasne i trafne wyjaśnienie, dlaczego szkoła odbiera to w taki sposób. Widzieliśmy, jak sesja feedbackowa zmieniła samoocenę nastolatka w ciągu godziny. Przychodzi przekonany, że jest zepsuty. Wychodzi ze świadomością, że jest na drugim roku i że system szkolny mierzył go niewłaściwie.
Dla 14-latka, który zbliża się do egzaminów GCSE, IB lub egzaminów międzynarodowych, czas również ma znaczenie. Warunkiem przystąpienia do egzaminu jest przedstawienie formalnych dowodów oceny. Czas na ich wdrożenie jest teraz, a nie później.
Co powinienem zrobić dalej?
Jeśli opis zawarty w tym artykule dotyczy Twojego dziecka, najlepszym rozwiązaniem będzie kompleksowa ocena przeprowadzona przez psychologa edukacyjnego zarejestrowanego w HCPC.
Wcześniejsze testy miały charakter informacyjny. Nie były werdyktem. Bystry 14-latek, który nienawidzi szkoły, ma problemy z pisaniem i ortografią, ma pismo jak młodsze dziecko, nie potrafi wykonywać wieloetapowych instrukcji i którego zdrowie psychiczne zaczyna się pogarszać, zasługuje na jaśniejszą odpowiedź niż ta, którą dały dwie wcześniejsze oceny.
Nasza podstawowa opłata za ocenę wynosi 2,650 EUR, z równowartością w walucie lokalnej. Oceny przeprowadzane są zdalnie przez psychologów zarejestrowanych w HCPC. Raporty są akceptowane przez IB, Cambridge, Edexcel, College Board oraz szkoły międzynarodowe na całym świecie.
Skontaktuj się z Global Education Testing. Odpowiemy osobiście, zadamy odpowiednie pytania i wyjaśnimy, na czym będzie polegać ocena.
Alexander Bentley-Sutherland jest dyrektorem generalnym Global Education Testing, wiodącego dostawcy testów rozwijających umiejętności uczenia się, dostosowanych specjalnie do potrzeb społeczności szkół międzynarodowych i prywatnych na całym świecie.