نه، هنوز خیلی دیر نشده است. ارزیابی روانشناختی که در سال‌های دبیرستان انجام می‌شود، هنوز هم نتایج معناداری برای دانش‌آموز به همراه دارد: یک تصویر بالینی که سال‌ها تلاش را توضیح می‌دهد، یک بسته مستندسازی که مقدمات دسترسی به آزمون را برای مدارک تحصیلی پیش رو فراهم می‌کند، و برنامه‌ای که از دانش‌آموز در طول سال‌های باقی‌مانده مدرسه و سپس به دانشگاه و زندگی بزرگسالی پشتیبانی می‌کند. هر چه تفاوت یادگیری زودتر شناسایی شود، زمان بیشتری برای ایجاد حمایت پیرامون آن وجود دارد. اما دومین زمان مناسب، همین الان است.

یکی از والدینی که اخیراً با Global Education Testing تماس گرفته بود، نوشت: «من معتقدم پسرم دچار اختلال کنش‌پریشی (dyspraxia)، اختلال خواندن (dyslexia) و احتمالاً اختلال محاسبه (dyscalculia) است. من تا به حال هیچ مداخله‌ای نکرده‌ام، زیرا به نظر می‌رسید که او به خوبی از پس مشکلات برمی‌آید، اما با افزایش فشار برای امتحانات، او بیشتر عقب می‌ماند. اگر ارزیابی‌ها و تشخیص‌های مناسب را برایش انجام ندهم، به او ظلم کرده‌ام. اگر حمایت مناسب را دریافت نکند، ما بسیار نگران پسرمان و آینده‌اش هستیم.»

این یکی از رایج‌ترین مکالماتی است که سازمان سنجش آموزش جهانی با والدین دانش‌آموزان نوجوان دارد.

این جوان سال‌ها از طریق توانایی شناختی، سخت‌کوشی و خانواده‌ای حامی، این کمبود را جبران کرده است. این جبران در طول دوران دبستان و اوایل دوره متوسطه مؤثر بوده است، اما در نهایت وقتی الزامات GCSE، IGCSE، IB Middle Years یا A Level واقعاً مطرح می‌شود، دیگر مؤثر نیست.

کودکی که با شرایط کنار می‌آمد، حالا آشکارا در حال تقلا است و خانواده از خود می‌پرسند که آیا باید زودتر اقدام می‌کردند یا نه.

چرا بچه‌های باهوش اغلب تا شروع فشار امتحانات نادیده گرفته می‌شوند؟

دانش‌آموزی که دچار نارساخوانی، کنش‌پریشی، اختلال حساب، اختلال کم‌توجهی-بیش‌فعالی یا هر ترکیبی از این موارد است و همچنین توانایی شناختی قوی دارد، می‌تواند تفاوت‌های یادگیری اساسی را برای سال‌ها پنهان کند. این پنهان‌کاری ناخودآگاه و طاقت‌فرسا است. فرد با کار کردن دو برابر سخت‌تر از همکلاسی‌هایش که به نظر می‌رسد همان کار را برایشان آسان‌تر است، این کمبود را جبران می‌کند.

این پوشش در دبستان جواب می‌دهد زیرا خواسته‌های تحصیلی هنوز قابل مدیریت هستند. اغلب در اوایل دوره متوسطه جواب می‌دهد زیرا معلمان دروس هنوز به شدت در حال چارچوب‌بندی محتوا هستند. جبران خسارت در آستانه امتحانات GCSE، IGCSE، IB MYP، A Level، IB Diploma، SAT یا AP شروع به شکست می‌کند زیرا خواسته‌ها به روش‌های خاصی تغییر می‌کنند که کودک باهوش نمی‌تواند آنها را جبران کند.

بار خواندن فراتر از سرعت جبران کلامی افزایش می‌یابد. خروجی نوشتاری با حجم و کیفیتی مورد نیاز است که کودک مبتلا به دیسپراکسی یا اختلال نوشتن نمی‌تواند با تلاش بیشتر به آن برسد. استدلال ریاضی در شرایط آزمون زمان‌بندی شده، اختلال محاسبه را به گونه‌ای آشکار می‌کند که تکالیف با کمک ماشین حساب هرگز چنین کاری نکردند.

چندین آزمودنی که به طور موازی در کنار هم قرار می‌گیرند، از حافظه کاری یک کودک مبتلا به ADHD یا مشکلات عملکرد اجرایی فراتر می‌روند. انتظارات مطالعه مستقل از آموزش متوسطه، ضعف‌های سازماندهی، برنامه‌ریزی و مدیریت زمان را آشکار می‌کند که قبلاً توسط والدین، معلمان و تکالیف کوتاه‌تر مورد توجه قرار می‌گرفت.

دانش‌آموزی که با شرایط کنار می‌آمد، ناگهان در حال غرق شدن است. والدین، با نگاهی به گذشته، اغلب متوجه می‌شوند که علائم سال‌ها وجود داشته‌اند. احساس گناه واقعی و قابل درک است. اما واکنش درست این نیست که به سال‌های از دست رفته فکر کنیم. واکنش درست این است که اکنون ارزیابی کنیم، تشخیص دهیم که واقعاً چه اتفاقی دارد می‌افتد و حمایت مناسب را برای سال‌های آینده فراهم کنیم.