اوایل کودکی (سنین 1 تا 5): سرنخ های ظریف در یادگیرندگان کوچک

پنج سال اول زندگی یک گردباد از توسعه است. کودکان صحبت کردن، بازی کردن و درک جهان را به روش های عجیب و غریب خود یاد می گیرند. این دوره‌ای است که تفاوت‌ها در رشد می‌تواند گسترده باشد – برخی از کودکان نوپا با جملات کامل صحبت می‌کنند در حالی که برخی دیگر هنوز هم غرغر می‌کنند – که این امر باعث می‌شود که بدانید چه چیزی «طبیعی» است و چه چیزی ممکن است نشانه‌ای از یک مشکل باشد.

اختلال طیف اوتیسم در اوایل دوران کودکی

اختلال طیف اوتیسم (ASD) اغلب خود را در این سال های اولیه از طریق تفاوت های ظریف در تعامل اجتماعی و ارتباطات نشان می دهد. بسیاری از کودکان در 12 تا 18 ماهگی علائم اوتیسم مانند تماس چشمی ضعیف یا پاسخ ندادن به نام خود را نشان می دهند.

نوزادی که در حدود یک سالگی حرف نمی‌زند یا ژست نمی‌دهد (مثل اشاره به چیزها)، یا کودک نوپایی که به شیوه‌های تکراری و تشریفاتی بازی می‌کند و تلاش می‌کند در بازی وانمودی شرکت کند، ممکن است علائم اولیه اوتیسم را نشان دهد. یکی از مادران به یاد می آورد: «پسرم هرگز به هواپیمایی که بالای سرم پرواز می کرد اشاره نکرد یا اسباب بازی هایی برایم نیاورد - کارهای کوچکی که بچه های دیگر به طور طبیعی انجام می دادند. او بعداً در سن 1 سالگی تشخیص داده شد که اوتیسم دارد و چگونگی آن را نشان می دهد سیگنال های آرام مانند عدم توجه مشترک می تواند معنی دار باشد.

اکثر کودکان مبتلا به ASD اینگونه نیستند تا بعد از 3 سالگی تشخیص داده شود، حتی اگر تفاوت های رشدی اغلب زودتر ظاهر می شوند. غذای آماده؟ به مشاهدات خود اعتماد کنید اگر کودک 2 ساله شما به ندرت تماس چشمی برقرار می کند یا کودک 3 ساله شما اصلا صحبت نمی کند، بهتر است با یک متخصص اطفال صحبت کنید. شناسایی زودهنگام اوتیسم می تواند در را برای مداخلات (مانند گفتار و بازی درمانی) در طول یک پنجره حیاتی از رشد مغز باز کند.

علائم نارساخوانی در اوایل دوران کودکی

زمینه دیگری که باید تماشا کرد، توسعه گفتار و زبان است. در سن 2 سالگی، اکثر کودکان می توانند چند کلمه را بیان کنند و در 3 سالگی آنها کلمات را در جملات ساده ترکیب می کنند. اگر کودک نوپا به طور قابل توجهی در گفتار تاخیر داشته باشد، یا در تلفظ هجاهای اصلی مشکل داشته باشد، ممکن است نشانه یک مشکل پردازش زبان گسترده تر یا حتی مشکل خواندن در آینده مانند نارساخوانی باشد. تحقیقات در برخی موارد تاخیرهای زبانی اولیه را با نارساخوانی بعدی مرتبط دانسته است. نارساخوانی یک مشکل یادگیری مبتنی بر عصبی با خواندن است که تقریباً 10٪ از جمعیت (حدود 1 نفر از هر 10 نفر) را تحت تأثیر قرار می دهد.

در کودکان پیش دبستانی، علائم نارساخوانی اغلب غیرمستقیم است: مشکل در یادگیری قافیه های مهد کودک، مشکل در تشخیص حروف نام آنها، یا ناتوانی در انجام بازی های ساده قافیه. کودکی که به نظر نمی‌رسد آهنگ الفبا را به خاطر می‌آورد یا به‌طور مداوم به جای «اسپاگتی» (مخلوط کردن صداها) «busgetti» می‌گوید، ممکن است به سادگی زیبا نباشد - اینها می‌توانند پرچم‌های قرمز اولیه باشند. الکساندر بنتلی-ساترلند خاطرنشان می کند که یکی از پیش زمینه های رایج فقدان آگاهی واجی است.

برخی از کودکان 4 ساله به شکلی جادویی آن را دریافت می کنند B او می گوید: «دیگران ممکن است «توپ» و «عروسک» را بشنوند و متوجه تفاوت صداها نشوند. این می تواند نشانه اولیه بروز نارساخوانی باشد.» به گفته کارشناسان آموزش، مشکل در یادگیری قافیه یا رشد آهسته گفتار در سال های پیش دبستانی باید نارساخوانی را در رادار والدین قرار دهد.

خبر خوب این است که آموزش تخصصی می تواند آغاز شود قبل از خواندن رسمی شروع می شود - برخی از کودکان در سن 5 سالگی برای جلوگیری از شکست خواندن، مداخلات آوازی اولیه را دریافت می کنند.

شاخص های ADHD در کودکان پیش دبستانی

البته، بسیاری از کودکان نوپا بسته‌های کوچکی از انرژی بی‌پایان هستند که از یک فعالیت به فعالیت دیگر می‌روند – این طبیعی است. اما بیش فعالی یا تکانشگری شدید در یک کودک پیش دبستانی ممکن است به ADHD (اختلال کمبود توجه/بیش فعالی) اشاره کند. ADHD معمولاً تا حدود 6 یا 7 سالگی به طور رسمی تشخیص داده نمی شود، اما مطالعات نشان می دهد که علائم می تواند در سن 3 سالگی ظاهر شود. می‌گوید: «در دوران کودکی، دخترم هرگز از حرکت باز نمی‌ماند – در 3 سالگی نمی‌توانست در کتاب داستان کوتاه بنشیند و دائماً از مبلمان بالا می‌رفت. آنیتا، فرزندش بعداً در 6 سالگی به ADHD مبتلا شد.

در حالی که "دو نفر وحشتناک" واقعی هستند، رفتارهای خاصی برجسته هستند. تحقیقات نشان می‌دهد که تا ۴۰ درصد از کودکان تا چهار سالگی مشکلات قابل توجهی در توجه دارند، که نشان می‌دهد در برخی از کودکان، مشکلات تمرکز بسیار فراتر از همسالانشان است.

عصبانیت های مکرر، ناتوانی در ماندن در هر کاری بیش از یک یا دو دقیقه و بی باکی محققان مؤسسه کندی کریگر آن را به عنوان علائم اولیه مرتبط با ADHD بعدی شناسایی کردند که کودک را در موقعیت‌های خطرناک فرود می‌آورد (مثلاً پرتاب کردن به خیابان یا بالا رفتن بیش از حد در زمین بازی).

دکتر مارک ماهون، عصب‌روان‌شناس که مطالعه‌ای بر روی کودکان پیش دبستانی مبتلا به ADHD انجام داده است، توضیح می‌دهد که کودکانی که علائم آنها شروع می‌شود. بسیار در مراحل اولیه خطر بالاتری برای مبارزات تحصیلی در آینده دارند.

اگر مهدکودک 4 ساله شما قبلاً گزارش داده است که "نمی تواند آرام بنشیند" یا "بی وقفه صحبت می کند و گوش نمی دهد"، ممکن است وقت آن رسیده باشد که به معنای واقعی کلمه توجه کنید. متخصصان اطفال می توانند کودکی در این جوانی را از نظر تمایلات ADHD ارزیابی کنند و در برخی موارد، راهبردهای رفتاری را برای کمک به آنها در خانه توصیه کنند. بنتلی-ساترلند خاطرنشان می کند که ارزیابی می تواند مسائل دیگر را نیز رد کند: «گاهی اوقات چیزی که به نظر بی توجهی می رسد در واقع یک مشکل شنوایی - کودک دستورالعمل ها را درک نمی کند، بنابراین آنها را تنظیم می کند.

علائم اختلال پردازش شنوایی در سنین 1-5 سالگی

مشکلات شنوایی و پردازش می تواند در اوایل کودکی در دید آشکار پنهان شود. اختلال پردازش شنوایی (APD) مربوط به عملکرد گوش نیست، بلکه به نحوه تفسیر صدا توسط مغز مربوط می شود. اغلب، APD تا زمانی که کودک به سن مدرسه نرسد تشخیص داده نمی شود و به طور مداوم اطلاعات را اشتباه درک نمی کند، اما سرنخ های اولیه می توانند ظاهر شوند. یک کودک خردسال مبتلا به APD ممکن است به نظر برسد که وقتی شما صحبت می کنید "گوش نمی کند"، اغلب می گویند "نه؟" یا "چه؟حتی در محیط‌های ساکت، یا در یادگیری آهنگ‌ها یا پیروی از دستورالعمل‌های ساده کلامی مشکل دارید.

یکی از ویژگی های بارز این است که کلمات مشابه را با هم مخلوط کنید - به عنوان مثال، شنیدن "خرس" وقتی گفتی "صندلی." والدین ممکن است متوجه شوند که کودک آنها به راحتی با بازی های کلامی گیج می شود یا به نشانه های کلامی پاسخ نمی دهد مگر اینکه مستقیماً با آنها روبرو شوید. مشکل است، زیرا این رفتارها همچنین می تواند ناشی از کمبود توجه یا حتی خیال پردازی باشد.

فقط یک متخصص شنوایی شناس آموزش دیده می تواند به طور رسمی APD را تشخیص دهد (معمولا زمانی که کودک 7 یا 8 ساله است و به اندازه کافی برای انجام تست های تخصصی بالغ شده است). اما اگر زود به آن مشکوک هستید، باز هم می‌توانید اقدام کنید: شنوایی کودک را بررسی کنید تا افت شنوایی واقعی را رد کنید، و از راهبردهای ساده مانند صحبت کردن واضح، استفاده از کمک‌های بصری و به حداقل رساندن صدای پس‌زمینه در طول ارتباط استفاده کنید.

بنتلی ساترلند خاطرنشان می‌کند: «دوران کودکی زمان خوبی برای آموزش به بچه‌ها است که توضیح دهند. ما به والدین آموزش می‌دهیم که عباراتی مانند: "نفهمیدم، می‌توانی دوباره بگوئید؟" بنابراین کودک یاد می گیرد که به جای کناره گیری زمانی که گم می شود، از او دفاع کند.

در نهایت، برخی از کودکان در سال‌های اولیه تأخیرهای رشد جهانی بیشتری نشان می‌دهند - به این معنی که آنها در چندین نقطه عطف (گفتار، مهارت‌های حرکتی، شناخت) عقب هستند. اگر کودکی در سن 3 یا 4 سالگی در مقایسه با همسالانش به طور قابل توجهی در صحبت کردن، درک کردن، بازی کردن و حرکت کردن عقب باشد، این می تواند نشان دهنده یک ناتوانی ذهنی یا اختلال رشد باشد.

مسائل یادگیری نامشخص در دوران کودکی

کودکانی که در سطح جهانی تاخیر دارند ممکن است لزوماً هنوز یک بیماری نامشخص نداشته باشند، اما مداخله زودهنگام (از طریق خدماتی مانند گفتار درمانی، کاردرمانی، یا برنامه‌های آموزش ویژه دوران کودکی) می‌تواند دنیایی متفاوت ایجاد کند. تخمین زده می شود که حدود 1 تا 3 درصد از کودکان خردسال دارای تاخیر رشد جهانی هستند.

این بچه ها ممکن است به سادگی بیشتر طول بکشد تا مفاهیم اولیه را یاد بگیرند، با روال ها یا پازل ها مشکل داشته باشند، یا با چیزهایی مانند آموزش توالت رفتن و مراقبت از خود فراتر از سن معمولی مشکل داشته باشند. اگر متوجه تأخیرهای زیادی شدید، پس از یک نقطه خاص، رویکرد «صبر کن و ببین» را اتخاذ نکن. جستجوی ارزیابی از طریق پزشک عمومی یا کلینیک رشد کودکان می تواند روشن کند که آیا کودک شما فقط به زمان بیشتری نیاز دارد یا می تواند از کمک هدفمند بهره مند شود.