04 lipca Czego wymaga nieustanne dążenie do doskonałości akademickiej
Nieustanne dążenie do doskonałości to sposób na prawdziwy postęp. Można znaleźć jakąś wersję tego zdania na ścianach sal gimnastycznych, w przemówieniach inauguracyjnych i w misji niemal każdej międzynarodowej szkoły na świecie. I to prawda. To również jedno z najczęściej nadużywanych zdań w edukacji, ponieważ wszystko zależy od trzech słów, których prawie nikt nie próbuje zdefiniować: doskonałość, nieustępliwość i postęp.
Czym mierzy się doskonałość?
Doskonałość niesie ze sobą ukrytą zmienną, a ta zmienna jest punktem odniesienia. Doskonałość w porównaniu z grupą oznacza najlepsze zestawy, dni z nagrodami i granice ocen. Doskonałość w porównaniu z samym sobą oznacza granicę tego, co umysł danego dziecka faktycznie potrafi. U wielu dzieci te dwa elementy są na tyle blisko siebie, że różnica nie ma znaczenia. U uczniów neuroatypowych mogą one znajdować się kilometry od siebie.
Uczeń z dysleksją , który ma ocenę B z literatury angielskiej, może być bardziej utalentowany niż jego kolega z klasy z oceną A*. Dziecko, którego szybkość przetwarzania informacji plasuje się w dolnych dziesiątkach swojej grupy wiekowej i które mimo to kończy pracę, jest znacznie bliżej swojego limitu niż laureat nagrody, który osiąga siedemdziesiąt procent swojego poziomu.
Kiedy szkolna definicja doskonałości uwzględnia jedynie szablon, dążenie do niego po cichu wyklucza część dzieci, które dążą do niego najmocniej. Co gorsza, daje im to druzgocącą lekcję: że maksymalny wysiłek przynosi rezultaty poniżej przeciętnej, więc po co wciąż go dokładać?
Zabrany klucz
Nieustanne dążenie do doskonałości działa tylko wtedy, gdy doskonałość jest definiowana w oparciu o profil dziecka, a nie o pojedynczy szablon. Ocena psychoedukacyjna stanowi punkt wyjścia, dorośli zapewniają nieustępliwość poprzez wdrażane wsparcie i dostosowanie, a dziecko zapewnia wysiłek. Skup się najpierw na dążeniu, a postęp będzie się kumulował.
Żaden zawodnik elitarny nie trenuje w ciemno
Zastanów się, jak doskonałość jest faktycznie dążona w jedynej dziedzinie, która uczyniła z tego naukę. Żaden elitarny sportowiec nie trenuje bez pomiarów. Ich świat to testy laboratoryjne, międzyczasy, talerze siłowe i markery krwi, ponieważ trenerzy dawno temu nauczyli się, że nie da się poprawić czegoś, czego się nie zmapowało, i że całe lata można zmarnować na trenowanie czegoś niewłaściwego. Nieustępliwość elitarnego sportu jest celowa. Właśnie o to chodzi.
Teraz spójrz, jak wymagamy od dzieci dążenia do doskonałości. Znamy ich wyniki w najdrobniejszych szczegółach: oceny, procenty, przewidywane poziomy, pozycję w grupie wiekowej. O mechanizmie generującym te wyniki zazwyczaj nie wiemy nic. Jak to dziecko zapamiętuje informacje? Jak szybko przetwarza to, co widzi i słyszy? Jak sprawnie przywołuje słowa i dlaczego strona tekstu kosztuje je trzy razy więcej niż dziecko siedzące obok? Wymaganie od ucznia nieustępliwości bez odpowiedzi na te pytania to żądanie od niego trenowania na ślepo.
Właśnie to zapewnia ocena psychoedukacyjna : laboratorium osiągnięć ucznia. Rozumowanie werbalne, pamięć robocza, szybkość przetwarzania, umiejętności czytania i pisania oraz liczenia – wszystko mierzone w kontekście oczekiwań wiekowych i, co równie ważne, w porównaniu ze sobą. Nie po to, by zwolnić dziecko z dążenia do doskonałości. By do niej dążyć.
Nieustępliwy opisuje dorosłych
Oto zmiana perspektywy, która zmienia rodziny. Kiedy postępy dziecka stoją w miejscu, kultury doskonałości zazwyczaj nakładają na nie większą presję: więcej wysiłku, więcej godzin, więcej „nie przykładasz się”. Ale jeśli przeszkodą jest wąskie gardło pamięci roboczej lub luka w szybkości przetwarzania, presja nie wywołuje niczego poza wyczerpaniem, a dziecko może być nieustannie zmuszane do zadania, które jego profil gwarantuje, że przegra.
Właściwie przypisane, nieustępliwe opisuje dorosłych. Nieustępliwe w odrzucaniu leniwych wyjaśnień, z których „leniwe” jest najleniwsze. Nieustępliwe w dążeniu do odpowiedzi, gdy wyczekiwanie byłoby łatwiejsze. Nieustępliwe we wdrażaniu zaleceń z raportu zamiast ich archiwizowania. Nieustępliwe w analizowaniu, semestr po semestrze, tego, co zadziałało, i korygowaniu tego, co nie. Zadaniem dziecka jest włożenie wysiłku. Zadaniem dorosłych jest stworzenie warunków, w których wysiłek będzie się kumulował, a nie wyparowywał.
Postęp jest złożony i zwykle nudny
Prawdziwy postęp rzadko wygląda jak montaż. Wygląda jak dziesięć minut uporządkowanej pracy nad umiejętnością czytania i pisania, wykonywanej przez większość dni, co po cichu przebije każdą weekendową błyskawiczną interwencję. Wygląda jak te same zmiany pojawiające się w każdej klasie, za każdym razem, aż do momentu, gdy stają się niezauważalne. Wygląda jak ustalenia dotyczące dostępu do egzaminu, dodatkowy czas , laptop, przerwy na odpoczynek, które pozwalają egzaminowi mierzyć wiedzę, a nie szybkość transkrypcji. Nikt nie nazywa bloków startowych sprintera nieuczciwą przewagą; to one mierzą bieg. Ustalenia dotyczące dostępu to sposób, w jaki egzamin mierzy zrozumienie i należą one do definicji doskonałości, a nie poza nią.
W porównaniu ze znaną wartością bazową, małe działania się kumulują. W porównaniu z niczym, rodzina nie jest w stanie nawet stwierdzić, czy występuje kumulacja, przez co lata znikają.
Jak wygląda pościg w praktyce
- Zdefiniuj doskonałość dla tego dziecka, w odniesieniu do jego własnego profilu, w kategoriach, które faktycznie możesz zaobserwować.
- Zdobądź mapę przed planem treningowym. Ocena bazowa zmienia domysły w strategię i zapobiega latom spędzonym na trenowaniu niewłaściwych rzeczy.
- Przypisz nieustępliwość dorosłym, a wysiłek dziecku, nigdy odwrotnie.
- Wdrażaj cyklicznie. Rekomendacje sprawdzane co semestr przewyższają rekomendacje, które zostały docenione.
- Licz postępy dziecka w jednostkach własnych. Jego trajektoria w stosunku do jego własnej linii bazowej to jedyna linia na wykresie, która ma znaczenie.
Najpierw celuj, potem dąż
Zatem tak, nieustanne dążenie do doskonałości to sposób na prawdziwy postęp. To zdanie zasługuje na przetrwanie, gdy doskonałość będzie miała swój adres, a nieustępliwość – właściciela. Doskonałość to nie jedna, kserowana linia mety dla każdego dziecka; to każde dziecko osiągające granicę tego, co naprawdę potrafi. Nieustępliwość to dorośli, którzy dają im szansę.
Bądź nieustępliwy w dążeniu. Precyzyjnie określ cel.
Alexander Bentley-Sutherland jest dyrektorem generalnym Global Education Testing, wiodącego dostawcy testów rozwijających umiejętności uczenia się, dostosowanych specjalnie do potrzeb społeczności szkół międzynarodowych i prywatnych na całym świecie.