EAL ຫຼື ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້? ການປະເມີນທາງດ້ານຈິດຕະວິທະຍາບອກຄວາມແຕກຕ່າງແນວໃດ
ເດັກນ້ອຍຄົນໜຶ່ງຢູ່ໂຮງຮຽນນາໆຊາດໄດ້ຮຽນພາສາອັງກິດໃນລະດັບປານກາງເປັນເວລາສອງປີ. ພວກເຂົາສົນທະນາກັນຢ່າງມີຄວາມສຸກໃນຊ່ວງພັກ, ປະຕິບັດຕາມກິດຈະວັດປະຈຳວັນໃນຫ້ອງຮຽນ, ແລະເບິ່ງຄືວ່າຈະເຂົ້າສັງຄົມໄດ້ຢ່າງໝັ້ນຄົງ. ແຕ່ການຂຽນຂອງພວກເຂົາບໍ່ຄ່ອຍດີ, ການອ່ານຂອງພວກເຂົາຊ້າ, ແລະພວກເຂົາຫຼີກລ່ຽງວຽກງານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຂໍ້ຄວາມ. ນີ້ຍັງເປັນພາສາອັງກິດທີ່ທັນສະໄໝຢູ່ບໍ, ຫຼືມີສິ່ງອື່ນເກີດຂຶ້ນບໍ?
ນີ້ແມ່ນຄຳຖາມທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດ ແລະ ມີຜົນສະທ້ອນຫຼາຍທີ່ສຸດໃນການເຂົ້າຮຽນໃນໂຮງຮຽນນານາຊາດ. ຖ້າເຮັດຜິດພາດໄປໃນທິດທາງໜຶ່ງ ເດັກທີ່ມີຄວາມສາມາດສອງພາສາຈະຖືກຕິດປ້າຍວ່າມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ມີ. ຖ້າເຮັດຜິດພາດໄປໃນອີກດ້ານໜຶ່ງ ເດັກທີ່ເປັນພະຍາດດິສເລັກເຊຍ, ຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງດ້ານພາສາ, ຫຼື ADHD ຈະຖືກປະໄວ້ເປັນເວລາຫຼາຍປີໂດຍສົມມຸດວ່າພາສາອັງກິດຂອງເຂົາເຈົ້າຈະແກ້ໄຂທຸກຢ່າງ.
ມີຫຼັກການດຽວທີ່ແກ້ໄຂບັນຫາສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ຄື: ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້ຈະປາກົດຂຶ້ນໃນທຸກໆພາສາທີ່ເດັກໃຊ້ ແລະ ໃນໜ້າວຽກທີ່ບໍ່ໄດ້ຂຶ້ນກັບຄຳສັບຫຼາຍ, ໃນຂະນະທີ່ຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງພາສາອັງກິດຈະປາກົດຂຶ້ນເປັນພາສາອັງກິດເທົ່ານັ້ນ ແລະ ຫຼຸດລົງດ້ວຍການສອນ ແລະ ເວລາທີ່ດີ. ທຸກຢ່າງຂ້າງລຸ່ມນີ້ແມ່ນລາຍລະອຽດທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງຫຼັກການນັ້ນ, ຂຽນຂຶ້ນເພື່ອໃຫ້ພໍ່ແມ່ສາມາດປະຕິບັດຕາມໄດ້ ແລະ SENCO ສາມາດເພິ່ງພາມັນໄດ້.
ຄວາມແຕກຕ່າງລະຫວ່າງ EAL ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້ແມ່ນຫຍັງ?
ພາສາອັງກິດເປັນພາສາເພີ່ມເຕີມອະທິບາຍເຖິງຂັ້ນຕອນ, ບໍ່ແມ່ນການຂາດດຸນ. ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງຂອງການປະມວນຜົນທີ່ຍືນຍົງທີ່ມີຢູ່ບໍ່ວ່າເດັກຈະໃຊ້ພາສາໃດກໍຕາມ.
EAL ແມ່ນສະພາບປົກກະຕິທີ່ຄາດຫວັງໄວ້ຂອງເດັກທີ່ໄດ້ຮັບພາສາທີ່ໃຊ້ໃນການສອນຄຽງຄູ່ກັບ ຫຼື ຫຼັງຈາກພາສາທີ່ຮຽນຢູ່ເຮືອນ. ມັນເປັນວິຖີການພັດທະນາ. ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້ສະເພາະ (SpLD) ເຊັ່ນ: dyslexia, ຄວາມຜິດປົກກະຕິດ້ານການພັດທະນາພາສາ (DLD), ADHD, ຫຼື ອອທິຊຶມ ແມ່ນຄວາມແຕກຕ່າງຂອງການພັດທະນາທາງດ້ານລະບົບປະສາດໃນວິທີທີ່ເດັກປະມວນຜົນຂໍ້ມູນ. ອັນທຳອິດແມ່ນກ່ຽວກັບການສຳຜັດ ແລະ ເວລາ. ອັນທີສອງແມ່ນກ່ຽວກັບການຮັບຮູ້ທີ່ຕິດພັນ.
ທັງສອງຢ່າງນີ້ແມ່ນເປັນອິດສະຫຼະຈາກກັນ. ເດັກທີ່ເວົ້າສອງພາສາບໍ່ມີແນວໂນ້ມທີ່ຈະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້ຫຼາຍກວ່າເດັກທີ່ເວົ້າໄດ້ພຽງພາສາດຽວ, ແລະກໍ່ບໍ່ມີໂອກາດໜ້ອຍລົງເຊັ່ນກັນ.
ອັດຕາພື້ນຖານແມ່ນປະມານດຽວກັນໃນທັງສອງກຸ່ມປະຊາກອນ, ຊຶ່ງໝາຍຄວາມວ່າໃນກຸ່ມນັກຮຽນໂຮງຮຽນນາໆຊາດໃດກໍ່ຕາມ, ຜູ້ຮຽນ EAL ສ່ວນໜ້ອຍທີ່ຄາດເດົາໄດ້ກໍ່ຈະມີ SpLD ທີ່ແທ້ຈິງເຊັ່ນກັນ. ພວກມັນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງທີ່ຫາຍາກ. ພວກມັນຍາກທີ່ຈະເຫັນ, ເພາະວ່າມີສອງຢ່າງເກີດຂຶ້ນພ້ອມໆກັນ ແລະ ສິ່ງໜຶ່ງກຳລັງປິດບັງອີກຢ່າງໜຶ່ງ.
ນີ້ຍັງເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າທັງສອງບໍ່ໄດ້ແຍກອອກຈາກກັນ, ແລະເປັນຫຍັງຄຳຖາມບໍ່ເຄີຍແມ່ນ "ພາສາ ຫຼື ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ" ຢ່າງດຽວ. ບາງຄັ້ງມັນກໍ່ແມ່ນທັງສອງຢ່າງ. ເດັກສາມາດຮຽນຮູ້ພາສາອັງກິດ ແລະ ເປັນໂຣກດິສເລັກເຊຍ. ເມື່ອເຫດການນັ້ນເກີດຂຶ້ນ, ຄວາມຕ້ອງການດ້ານພາສາ ແລະ ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງການປະມວນຜົນຈະພົວພັນກັນ, ແລະ ຄວາມຄືບໜ້າຊ້າລົງກວ່າທີ່ປັດໄຈໃດໜຶ່ງຈະຄາດຄະເນໄວ້ຢ່າງດຽວ.
ເປັນຫຍັງຜູ້ຮຽນ EAL ຈຶ່ງມັກຖືກເຂົ້າໃຈຜິດວ່າມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້?
ເນື່ອງຈາກວ່າຄວາມຄ່ອງແຄ້ວໃນການສົນທະນາມີມາກ່ອນພາສາທາງວິຊາການຫຼາຍປີກ່ອນ, ແລະຜູ້ໃຫຍ່ອ່ານຄວາມຄ່ອງແຄ້ວວ່າເປັນຄວາມຊຳນານ. ເດັກທີ່ເວົ້າໄດ້ຄ່ອງແຄ້ວຈະຖືກສົມມຸດວ່າມີຄວາມສາມາດຢ່າງເຕັມທີ່ໃນພາສາອັງກິດ, ສະນັ້ນເມື່ອວຽກງານທາງວິຊາການຢຸດສະງັກ, ຄຳອະທິບາຍຈະເປັນເລື່ອງຍາກຕາມຄ່າເລີ່ມຕົ້ນ.
ຄວາມແຕກຕ່າງຢູ່ທີ່ນີ້ແມ່ນລະຫວ່າງສອງປະເພດພາສາ, ແລະມັນເປັນແນວຄວາມຄິດທີ່ເປັນປະໂຫຍດທີ່ສຸດສຳລັບຄູສອນທີ່ເຮັດວຽກກັບເດັກສອງພາສາ. ພາສາການສົນທະນາ, ພາສາຂອງສະໜາມເດັກຫຼິ້ນ ແລະ ຄິວອາຫານທ່ຽງ, ແມ່ນອຸດົມສົມບູນດ້ວຍສະພາບການ ແລະ ບໍ່ຕ້ອງການຄວາມຮູ້. ມັນມັກຈະພັດທະນາພາຍໃນໜຶ່ງຫາສອງປີຫຼັງຈາກການຮຽນ.
ພາສາທາງວິຊາການ, ພາສາຂອງປຶ້ມແບບຮຽນ, ຄຳຖາມສອບເສັງ, ແລະ ຄຳອະທິບາຍທີ່ເປັນນາມທຳ, ແມ່ນຂາດບໍລິບົດ ແລະ ຕ້ອງມີຄວາມຕ້ອງການດ້ານສະຕິປັນຍາ. ໂດຍປົກກະຕິແລ້ວມັນຈະໃຊ້ເວລາຫ້າຫາເຈັດປີເພື່ອບັນລຸລະດັບຂອງເພື່ອນຮ່ວມພາສາດຽວ, ແລະດົນກວ່ານັ້ນຖ້າມີຊ່ອງຫວ່າງໃນການສຶກສາກ່ອນໜ້ານີ້.
ກັບດັກແມ່ນຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງສອງຢ່າງນີ້. ເມື່ອເດັກອາຍຸສິບແປດເດືອນ, ລາວສາມາດເວົ້າໄດ້ຄືກັບຢູ່ເຮືອນ ແລະ ຍັງຕ້ອງໃຊ້ເວລາຫຼາຍປີເພື່ອຮຽນຮູ້ພາສາອັງກິດທາງວິຊາການຕາມຫຼັກສູດສາກົນທີ່ກຳນົດໄວ້. ເມື່ອບົດຂຽນຂອງເຂົາເຈົ້າກັບມາອ່ອນແອ ຫຼື ຄະແນນຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງເຂົາເຈົ້າຕໍ່າກວ່າຫ້ອງຮຽນ, ຄວາມຄ່ອງແຄ້ວທາງພື້ນຜິວເຮັດໃຫ້ “ເຂົາເຈົ້າພຽງແຕ່ຕ້ອງການພາສາອັງກິດຫຼາຍກວ່ານີ້” ຟັງແລ້ວບໍ່ໜ້າເຊື່ອ, ແລະ “ບາງທີອາດຈະມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ” ຟັງແລ້ວມີເຫດຜົນ. ທັງສອງຢ່າງອາດຈະຜິດ.
ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຜິດພາດໃນສອງທິດທາງທີ່ກົງກັນຂ້າມ, ແລະລະບົບທີ່ດີຕ້ອງປ້ອງກັນທັງສອງຢ່າງຄື:
ການລະບຸຕົວເກີນ: ລັກສະນະປົກກະຕິຂອງພາສາທີສອງ, ເຊັ່ນ: ຄຳສັບພາສາອັງກິດທີ່ນ້ອຍກວ່າ, ການອ່ານຂໍ້ຄວາມທີ່ບໍ່ຄຸ້ນເຄີຍຊ້າລົງ, ຫຼື ການສະກົດຄຳທີ່ສະທ້ອນເຖິງລະບົບສຽງຂອງພາສາອື່ນ, ຖືກອ່ານວ່າເປັນສັນຍານຂອງພະຍາດດິສເລັກເຊຍ ຫຼື ຄວາມສາມາດຕ່ຳ. ເດັກຖືກແນະນຳ ແລະ ບາງຄັ້ງກໍ່ຖືກຕິດປ້າຍວ່າ ສຳລັບການພັດທະນາພາສາທຳມະດາ.
ການລະບຸຕົວຕົນບໍ່ຄົບຖ້ວນ, ບັນຫາ “ລໍຖ້າໃຫ້ລົ້ມເຫຼວ”: ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ແທ້ຈິງຖືກປະຕິເສດໄປເປັນເວລາຫຼາຍປີດ້ວຍ “ມັນເປັນພຽງແຕ່ພາສາອັງກິດຂອງເຂົາເຈົ້າເທົ່ານັ້ນ.” ການຂາດຄວາມຄືບໜ້າຂອງເດັກແມ່ນຍ້ອນພາສາທັງໝົດ, ສະນັ້ນຈຶ່ງບໍ່ມີການປະເມີນຜົນເກີດຂຶ້ນ, ບໍ່ມີການສະໜັບສະໜູນໃດໆ, ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກດັ່ງກ່າວຖືກກວດພົບຊ້າ, ເຊິ່ງມັກຈະເກີດຂຶ້ນຫຼັງຈາກຄວາມໝັ້ນໃຈ ແລະ ແຮງຈູງໃຈໄດ້ຫລຸດລົງແລ້ວ.
ໂຮງຮຽນນາໆຊາດມັກຈະໄດ້ຮັບທັງສອງຢ່າງພ້ອມກັນ ເພາະວ່າ EAL ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ຍົກເວັ້ນໃນຫ້ອງຮຽນຂອງເຂົາເຈົ້າ, ມັນມັກຈະເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ. ເມື່ອນັກຮຽນສ່ວນໃຫຍ່ໃນຊັ້ນຮຽນເຮັດວຽກເປັນພາສາເພີ່ມເຕີມ, ຈຸດອ້າງອີງພາສາດຽວຕາມປົກກະຕິຈະຢຸດເຊື່ອຖືໄດ້, ແລະວິທີການທີ່ມີຫຼັກການໃນການບອກຄວາມແຕກຕ່າງຈາກຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຈະກາຍເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມຕ້ອງການການດຳເນີນງານຫຼັກຂອງໂຮງຮຽນແທນທີ່ຈະເປັນຄຳຖາມການສົ່ງຕໍ່ບາງຄັ້ງຄາວ.
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elite. Ut elite tellus, luctus nec ullamcorper mattis, pulvinar dapibus leo.
ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້ທີ່ແທ້ຈິງໃນເດັກທີ່ເວົ້າສອງພາສາມີລັກສະນະແນວໃດ?
ມັນປາກົດຢູ່ໃນທັງສອງພາສາ, ບໍ່ພຽງແຕ່ໃນພາສາອັງກິດເທົ່ານັ້ນ. ນັ້ນແມ່ນສັນຍານທີ່ຊັດເຈນທີ່ສຸດທີ່ວ່າບັນຫາແມ່ນຍ້ອນສະຕິປັນຍາຫຼາຍກວ່າທາງດ້ານພາສາ.
ພະຍາດດິສເລັກເຊຍ (Dyslexia) ບໍ່ແມ່ນຄຸນສົມບັດຂອງພາສາອັງກິດ. ມັນເປັນຄວາມແຕກຕ່າງໃນການປະມວນຜົນສຽງ, ຄວາມໄວໃນການຕັ້ງຊື່, ແລະ ຄວາມຈຳໃນການເຮັດວຽກ ເຊິ່ງມີຜົນກະທົບຕໍ່ວິທີທີ່ບຸກຄົນເຊື່ອມໂຍງສຽງກັບສັນຍາລັກໃນລະບົບຕົວອັກສອນ ຫຼື ລະບົບຕົວອັກສອນໃດໆ.
ການຄົ້ນຄວ້າໃນຄູ່ພາສາທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ, ລວມທັງພາສາສະເປນ ແລະ ອັງກິດ, ພາສາອິຕາລີ ແລະ ອັງກິດ, ແລະ ພາສາຈີນ ແລະ ອັງກິດ, ຊີ້ໃຫ້ເຫັນໃນແບບດຽວກັນ. ເດັກນ້ອຍທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກແທ້ໆສາມາດຮຽນພາສາທຳອິດ ແລະ ພາສາທີສອງໄດ້ຕໍ່າກວ່າໝູ່ເພື່ອນ, ເຖິງແມ່ນວ່າການວິນິດໄສຢ່າງເປັນທາງການຈະເຮັດໄດ້ພຽງແຕ່ພາສາຂອງໂຮງຮຽນເທົ່ານັ້ນ.
ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກມັກຈະແຜ່ລາມໄປກັບເດັກໃນຫຼາຍພາສາ ເພາະວ່າແຫຼ່ງທີ່ມາຂອງມັນແມ່ນຢູ່ໃນການຮັບຮູ້, ບໍ່ແມ່ນໃນວິທີການຂຽນຕົວອັກສອນໂດຍສະເພາະທີ່ເຂົາເຈົ້າກຳລັງຮຽນ.
ນີ້ຍັງເປັນເຫດຜົນທີ່ທັກສະທີ່ເຂັ້ມແຂງໃນພາສາທີ່ເກີດຢູ່ເຮືອນແມ່ນເຮັດໃຫ້ມີຄວາມໝັ້ນໃຈຫຼາຍກວ່າເລື່ອງບັງເອີນ. ຖ້າເດັກອ່ານ ແລະ ຂຽນໃນລະດັບທີ່ເໝາະສົມກັບອາຍຸໃນພາສາທຳອິດຂອງເຂົາເຈົ້າ, ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກພຽງຢ່າງດຽວແມ່ນພາສາອັງກິດ, ຄຳອະທິບາຍທີ່ເປັນໄປໄດ້ຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນການພັດທະນາພາສາ, ບໍ່ແມ່ນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້.
ຖ້າຫາກວ່າຮູບແບບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກດຽວກັນປາກົດຢູ່ໃນທັງສອງພາສາ, ຄວາມເປັນໄປໄດ້ຈະປ່ຽນໄປສູ່ SpLD ທີ່ແທ້ຈິງຢ່າງໄວວາ.
ເຄື່ອງໝາຍທີ່ຜູ້ປະເມີນຊັ່ງນໍ້າໜັກລວມມີ:
- ມີໂປຣໄຟລ໌ທີ່ສອດຄ່ອງກັນໃນທັງສອງພາສາ ແທນທີ່ຈະເປັນຄະແນນອ່ອນດ່ຽວອັນດຽວໃນພາສາອັງກິດ.
- ມີປະຫວັດຄອບຄົວທີ່ມີບັນຫາໃນການອ່ານອອກຂຽນ, ດິສເລັກເຊຍ, ຫຼື ຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງດ້ານພາສາ.
- ມີຄວາມເຄັ່ງຕຶງໂດຍສະເພາະກັບໜ້າວຽກທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບສຽງ ແລະ ຄຳສັບທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ, ບ່ອນທີ່ບໍ່ສາມາດໃຊ້ຄຳສັບເພື່ອຊົດເຊີຍໄດ້.
- ຄວາມໄວໃນການຕັ້ງຊື່ທີ່ຊ້າໃນລັກສະນະທີ່ກົງກັບສິ່ງທີ່ຄູເຫັນໃນຫ້ອງຮຽນ, ໂດຍບໍ່ຂຶ້ນກັບວ່າພາສາໃດຖືກຕັ້ງຊື່.
- ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ບໍ່ແກ້ໄຂ, ຫຼື ບໍ່ຄ່ອຍຈະເຄື່ອນຍ້າຍ, ເຖິງວ່າຈະມີໄລຍະເວລາການສອນພາສາອັງກິດທີ່ດີ ແລະ ແນໃສ່ເປົ້າໝາຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ເວລາ ແລະ ການສະໜອງແມ່ນຕົວການວິນິດໄສເອງ. ຊ່ອງຫວ່າງທາງດ້ານພາສາປິດລົງດ້ວຍພວກມັນ. ຄວາມແຕກຕ່າງດ້ານການປະມວນຜົນບໍ່ໄດ້.
ມີກໍລະນີສະທ້ອນທີ່ໂຮງຮຽນມັກຈະພາດຫຼາຍກວ່າທີ່ເຂົາເຈົ້າຄິດ. ເດັກທີ່ເວົ້າສອງພາສາໄດ້ຢ່າງສະຫຼາດ ແລະ ມີພາສາເວົ້າທີ່ແຂງແຮງສາມາດປິດບັງຈຸດອ່ອນໃນການຖອດລະຫັດທີ່ແທ້ຈິງໄດ້ ໂດຍໃຊ້ສະພາບການ, ຄວາມຊົງຈຳ ແລະ ການອະນຸມານເພື່ອເຂົ້າໃຈຂໍ້ຄວາມທີ່ຄຸ້ນເຄີຍ ໃນຂະນະທີ່ກົນໄກການອ່ານທີ່ຢູ່ເບື້ອງຫຼັງບໍ່ເຄີຍກາຍເປັນອັດຕະໂນມັດ. ຜູ້ທີ່ເວົ້າໄດ້ຄ່ອງແຄ້ວແມ່ນຜູ້ທີ່ມັກຈະຖືກມອງຂ້າມ ເຊິ່ງກົງກັນຂ້າມກັບການສົມມຸດຕິຖານທົ່ວໄປ.
ເປັນຫຍັງການສອບເສັງພາສາອັງກິດມາດຕະຖານຈຶ່ງບໍ່ສາມາດຕອບຄຳຖາມນີ້ໄດ້ດ້ວຍຕົວມັນເອງ?
ເນື່ອງຈາກວ່າການທົດສອບມາດຕະຖານສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນຖືກສ້າງຂຶ້ນ ແລະ ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນຜູ້ທີ່ເວົ້າພາສາອັງກິດພຽງພາສາດຽວ, ສະນັ້ນພວກມັນຈຶ່ງວັດແທກການສຳຜັດພາສາອັງກິດ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ແທ້ຈິງໃນເວລາດຽວກັນ ແລະ ບໍ່ສາມາດບອກທ່ານໄດ້ດ້ວຍຕົວມັນເອງວ່າອັນໃດແມ່ນອັນໃດ.
ບັນຫາແມ່ນສຸມໃສ່ພາກສ່ວນຕ່າງໆຂອງການທົດສອບທີ່ອີງໃສ່ຄວາມຮູ້ພາສາອັງກິດທີ່ໄດ້ມາ. ການທົດສອບຄຳສັບຍ່ອຍ, ການໃຊ້ເຫດຜົນທາງວາຈາ, ການເຂົ້າໃຈຂໍ້ຄວາມພາສາອັງກິດທີ່ສັບສົນ, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນແຕ່ອີງໃສ່ປະລິມານຄວາມຮູ້ພາສາອັງກິດຂອງເດັກ. ເດັກທີ່ເວົ້າສອງພາສາສາມາດໄດ້ຄະແນນຕໍ່າຍ້ອນເຫດຜົນທີ່ບໍ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຄວາມສາມາດ ຫຼື ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃດໆ. ການອ່ານຄະແນນເຫຼົ່ານັ້ນຕາມຄວາມເປັນຈິງແມ່ນວິທີທີ່ການລະບຸຕົວຕົນຫຼາຍເກີນໄປເກີດຂຶ້ນ.
ການປະເມີນຜົນທີ່ມີຄວາມສາມາດບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມມາດຕະການເຫຼົ່ານີ້. ມັນອ່ານພວກມັນໃນແງ່ມຸມທີ່ເໝາະສົມ ແລະ ໃຫ້ນ້ຳໜັກພວກມັນທຽບກັບມາດຕະການທີ່ມີຄວາມອ່ອນໄຫວຕໍ່ການຮຽນຮູ້ພາສາໜ້ອຍກວ່າ. ທັກສະບໍ່ແມ່ນຢູ່ໃນການຈັດການທົດສອບ. ມັນຢູ່ທີ່ການຮູ້ວ່າສ່ວນໃດຂອງການທົດສອບໃດໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດສຳລັບເດັກທີ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ພາສາຂອງການປະເມີນຜົນເປັນເວລາສອງປີແທນທີ່ຈະເປັນສິບສອງປີ.
ການປະເມີນຜົນໃດທີ່ວັດແທກແຍກພາສາອອກຈາກຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ?
ມາດຕະການທີ່ເພິ່ງພາອາໄສຄຳສັບ ແລະ ພາສາອັງກິດໜ້ອຍທີ່ສຸດຄື: ຄວາມໄວໃນການຕັ້ງຊື່, ການຮັບຮູ້ສຽງ, ຄວາມຈຳໃນການເຮັດວຽກ, ຄວາມໄວໃນການປະມວນຜົນ, ການຫາເຫດຜົນທີ່ບໍ່ແມ່ນຄຳເວົ້າ, ແລະ ການອ່ານຄຳສັບທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດ. ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ມັກຖືກເອີ້ນວ່າມາດຕະການທີ່ເບົາບາງທາງດ້ານພາສາ ຫຼື ມາດຕະການທີ່ຍຸດຕິທຳທາງດ້ານພາສາ, ແລະ ພວກມັນແມ່ນຫຼັກໃນການວິນິດໄສສຳລັບເດັກທີ່ເວົ້າສອງພາສາ.
ການປະເມີນທາງດ້ານຈິດໃຈການສຶກສາທີ່ຖືກອອກແບບມາສຳລັບເດັກນ້ອຍທີ່ເຄື່ອນທີ່ໃນລະດັບສາກົນແມ່ນອີງໃສ່ມາດຕະການເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງຕັ້ງໃຈ ແລະ ຕີຄວາມໝາຍມາດຕະການທີ່ໃຊ້ພາສາຫຼາຍດ້ວຍຄວາມລະມັດລະວັງ. ໃນທາງປະຕິບັດ, ນັ້ນໝາຍເຖິງການດຶງນ້ຳໜັກການວິນິດໄສຈາກເຄື່ອງມື ແລະ ດັດຊະນີຕ່າງໆເຊັ່ນ:
- ຄວາມສາມາດດ້ານສະຕິປັນຍາຜ່ານ WISC-V (ສຳລັບເດັກນ້ອຍ ແລະ ຊາວໜຸ່ມ) ຫຼື WAIS (ສຳລັບຜູ້ໃຫຍ່), ໂດຍເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດຕໍ່ການຫາເຫດຜົນແບບຄ່ອງແຄ້ວ ແລະ ດັດຊະນີທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງວາຈາ, ເຊິ່ງຂຶ້ນກັບພາສາອັງກິດໜ້ອຍກວ່າດັດຊະນີຄວາມເຂົ້າໃຈທາງວາຈາ. ຊ່ອງຫວ່າງທີ່ກວ້າງຂວາງລະຫວ່າງການຫາເຫດຜົນທີ່ບໍ່ແມ່ນທາງວາຈາທີ່ເຂັ້ມແຂງ ແລະ ຄະແນນພາສາອັງກິດທີ່ອ່ອນແອມັກຈະຊີ້ບອກເຖິງພາສາ, ບໍ່ແມ່ນຄວາມສາມາດ.
- CTOPP-2 ສຳລັບການຮັບຮູ້ທາງດ້ານສຽງ ແລະ ການຕັ້ງຊື່ອັດຕະໂນມັດຢ່າງວ່ອງໄວ (RAN). ການປະມວນຜົນທາງດ້ານສຽງ ແລະ ຄວາມໄວໃນການຕັ້ງຊື່ແມ່ນໜຶ່ງໃນບັນດາຕົວຄາດຄະເນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການອ່ານທີ່ຍຸດຕິທຳທີ່ສຸດ, ແລະ ພວກມັນຈຳແນກ SpLD ທີ່ແທ້ຈິງອອກຈາກການພັດທະນາພາສາທີສອງທົ່ວໄປໃນຄູ່ພາສາທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ.
- ການອ່ານທີ່ບໍ່ແມ່ນຄຳສັບ, ເຊິ່ງທົດສອບກົນໄກການຖອດລະຫັດໂດຍກົງ. ເນື່ອງຈາກຄຳສັບທີ່ບໍ່ມີປະໂຫຍດບໍ່ມີຄວາມໝາຍທີ່ຈະຄົ້ນຫາ, ເດັກຈຶ່ງບໍ່ສາມາດອີງໃສ່ຄຳສັບເພື່ອປິດບັງເສັ້ນທາງສຽງທີ່ອ່ອນແອໄດ້, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ນີ້ເປັນໜຶ່ງໃນປ່ອງຢ້ຽມທີ່ສະອາດກວ່າກ່ຽວກັບພະຍາດ dyslexia ໃນຜູ້ອ່ານສອງພາສາ.
- ດັດຊະນີຄວາມຈຳເຮັດວຽກ ແລະ ຄວາມໄວໃນການປະມວນຜົນ, ເຊິ່ງທັງສອງຢ່າງນີ້ແມ່ນຈຸດໃຈກາງຂອງພະຍາດ dyslexia ແລະ ADHD ແລະທັງສອງຢ່າງນີ້ບໍ່ແມ່ນມາດຕະການວັດແທກຄຳສັບເປັນຫຼັກ.
- ການທົດສອບປະສິດທິພາບຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຂອງ MOXO ສຳລັບຄວາມສົນໃຈຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ເຊິ່ງສາມາດຄວບຄຸມຄວາມສົນໃຈໄດ້ໃນລັກສະນະທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບຄວາມສາມາດດ້ານພາສາ, ເຊິ່ງເປັນປະໂຫຍດໃນກໍລະນີທີ່ ADHD ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄຳຖາມ.
- ມາດຕະການບັນລຸຜົນສຳເລັດຜ່ານ WIAT, ອ່ານເປັນຂໍ້ມູນໜຶ່ງໃນບັນດາຫຼາຍໆຂໍ້ມູນແທນທີ່ຈະເປັນຄຳຕັດສິນ, ເພາະວ່າຜົນສຳເລັດໃນພາສາອັງກິດແມ່ນຄະແນນທີ່ປົນເປື້ອນຫຼາຍທີ່ສຸດຈາກການສຳຜັດ.
ຮູບພາບກົດເພື່ອເບິ່ງລາຍລະອຽດການປະເມີນຜົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ
ສອງວິທີການເພີ່ມເຕີມແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນສຳລັບເດັກທີ່ເວົ້າສອງພາສາໂດຍສະເພາະ. ວິທີທຳອິດແມ່ນການລວບລວມຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບພາສາທຳອິດໂດຍກົງ, ລວມທັງຫຼັກຖານຂອງວິທີທີ່ເດັກອ່ານ, ຂຽນ ແລະ ປະມວນຜົນໃນພາສານັ້ນບ່ອນທີ່ເປັນໄປໄດ້.
ເດັກທີ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກດຽວກັນໃນພາສາທີ່ເຂົາເຈົ້າເວົ້າມາຕັ້ງແຕ່ເກີດ ກຳລັງບອກທ່ານໃນສິ່ງທີ່ການສອບເສັງພາສາອັງກິດຄັ້ງດຽວບໍ່ເຄີຍສາມາດເຮັດໄດ້. ອັນທີສອງແມ່ນການເອົາໃຈໃສ່ກັບຮູບແບບໃນທົ່ວໂປຣໄຟລ໌ແທນທີ່ຈະເປັນຕົວເລກໃດໆ. ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ແທ້ຈິງສ້າງເລື່ອງລາວທີ່ສອດຄ່ອງກັນ, ຈຸດອ່ອນດຽວກັນນີ້ປາກົດຂຶ້ນຊ້ຳແລ້ວຊ້ຳອີກໃນທັງສອງພາສາ ແລະ ໃນໜ້າວຽກທີ່ຍຸດຕິທຳທາງດ້ານພາສາ.
ຊ່ອງຫວ່າງດ້ານພາສາເຮັດໃຫ້ເກີດການຫຼຸດລົງຢ່າງໂດດດ່ຽວໃນຄະແນນພາສາອັງກິດ ໃນຂະນະທີ່ມາດຕະການທີ່ຍຸດຕິທຳທາງດ້ານພາສາຢູ່ໃນລະດັບປົກກະຕິ.
ການວິນິດໄສຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້
ບໍ່ວ່າຈະເປັນພາສາໃດກໍຕາມ
ການທົດສອບການສຶກສາທົ່ວໂລກ
ພາສາ ແລະ ປະຫວັດສາດການພັດທະນາຂອງນັກຮຽນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍປານໃດ?
ຫຼາຍ. ປະຫວັດສາດມັກຈະແກ້ໄຂບັນຫາກ່ອນທີ່ການທົດສອບຈະຢືນຢັນມັນ, ຊຶ່ງເປັນເຫດຜົນທີ່ວ່າການພິຈາລະນາຢ່າງລະອຽດແມ່ນສ່ວນໜຶ່ງຂອງການປະເມີນຜົນແທນທີ່ຈະເປັນເອກະສານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບມັນ.
ຄຳຖາມທີ່ມີນ້ຳໜັກຫຼາຍທີ່ສຸດແມ່ນກ່ຽວກັບຮູບຮ່າງຂອງຊີວິດດ້ານພາສາທັງໝົດຂອງເດັກ:
- ພາສາໃດທີ່ເວົ້າ, ເວົ້າໂດຍໃຜ, ແລະ ເວົ້າເລື້ອຍປານໃດ.
- ອາຍຸທີ່ເດັກໄດ້ສຳຜັດກັບແຕ່ລະພາສາເປັນຄັ້ງທຳອິດ.
- ການຮູ້ໜັງສືໄດ້ຖືກສອນຢູ່ໃສ ແລະ ແນວໃດໃນແຕ່ລະພາສາ, ແລະ ຕາມມາດຕະຖານໃດ.
- ຄຸນນະພາບ ແລະ ຄວາມຕໍ່ເນື່ອງຂອງການຮຽນ, ລວມທັງການຂັດຂວາງໃດໆ, ການຍ້າຍລະຫວ່າງລະບົບທີ່ແຕກຕ່າງກັນຫຼາຍ, ຫຼື ໄລຍະເວລາທີ່ມີການສິດສອນຢ່າງເປັນທາງການໜ້ອຍ. ເດັກນ້ອຍທີ່ຍ້າຍມາຮຽນຕ່າງປະເທດມັກຈະສະສົມຊ່ອງຫວ່າງເຫຼົ່ານີ້, ແລະ ຊ່ອງຫວ່າງດັ່ງກ່າວອາດເບິ່ງຄືວ່າເປັນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຈົນກວ່າທ່ານຈະຮູ້ວ່າມັນມີຢູ່.
- ການພັດທະນາພາສາໃນໄວເດັກໃນພາສາທຳອິດ, ລວມທັງການຊັກຊ້າໃນການເວົ້າ, ແລະ ປະຫວັດຄອບຄົວກ່ຽວກັບການຮູ້ໜັງສື ຫຼື ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກດ້ານພາສາ.
ສຳລັບຄອບຄົວທີ່ອົງການສາກົນມັກເຫັນ, ປະຫວັດສາດນີ້ບໍ່ຄ່ອຍຈະເປັນຮູບພາບງ່າຍໆ "ມາຮອດໃໝ່, ບໍ່ມີພາສາອັງກິດ" ທີ່ຄຳແນະນຳສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ເຜີຍແຜ່ສົມມຸດຕິຖານໄວ້. ເດັກນ້ອຍເຫຼົ່ານີ້ມັກຈະເປັນເດັກນ້ອຍທີ່ເວົ້າສອງຫຼືສາມພາສາ, ມີພາສາພື້ນເມືອງທີ່ອາດຈະພັດທະນາບໍ່ຄົບຖ້ວນ, ຜູ້ທີ່ໄດ້ຍ້າຍລະຫວ່າງຫຼັກສູດແລະປະເທດຕ່າງໆຕາມຕາຕະລາງເວລາທີ່ກຳນົດໂດຍວຽກງານຂອງພໍ່ແມ່. ປະຫວັດສາດແມ່ນວິທີດຽວທີ່ຈະອ່ານຄະແນນຂອງເຂົາເຈົ້າຢ່າງຖືກຕ້ອງ, ເພາະມັນບອກຜູ້ປະເມີນວ່າເດັກມີໂອກາດຮຽນຮູ້ຫຍັງແທ້ໆ.
ນີ້ແມ່ນກ່ຽວກັບພະຍາດ dyslexia ເທົ່ານັ້ນ, ຫຼືມັນໃຊ້ກັບ ADHD, DLD ແລະ autism ຄືກັນບໍ?
ມັນໃຊ້ໄດ້ກັບທຸກຄົນ. ເຫດຜົນດຽວກັນ, ເບິ່ງຂ້າມພາສາ ແລະ ຂ້າມສະຖານທີ່, ແລະ ອີງໃສ່ມາດຕະການທີ່ຜູກມັດໜ້ອຍທີ່ສຸດກັບພາສາອັງກິດ, ໝາຍເຖິງຄວາມສົນໃຈ, ຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງດ້ານພາສາເວົ້າ, ແລະ ໂຣກອໍທິຊຶມ, ແຕ່ລະອັນມີຄວາມສັບສົນສະເພາະຂອງຕົນເອງໃນການຈັດການ.
ສໍາລັບການ ADHD, ຄຳຖາມແມ່ນວ່າຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການເອົາໃຈໃສ່ ແລະ ການຄວບຄຸມຕົນເອງປາກົດຢູ່ສະເໝີໃນທົ່ວສະຖານທີ່ ແລະ ໃນທົ່ວພາສາຕ່າງໆ, ຫຼື ພຽງແຕ່ໃນສະພາບການທາງວິຊາການພາສາອັງກິດທີ່ມີຄວາມຕ້ອງການສູງບ່ອນທີ່ເດັກອາດຈະບໍ່ສົນໃຈວຽກທີ່ເຂົາເຈົ້າຍັງບໍ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງໄດ້. ການທົດສອບປະສິດທິພາບຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຂະໜາດການໃຫ້ຄະແນນທີ່ມີໂຄງສ້າງທີ່ເຮັດສຳເລັດໃນທົ່ວບ້ານ ແລະ ໂຮງຮຽນຊ່ວຍແຍກການຄວບຄຸມຄວາມສົນໃຈທີ່ແທ້ຈິງອອກຈາກການຖອນຕົວຂອງເດັກທີ່ຫຼົງທາງໃນພາສາ.
ສໍາລັບການ ຄວາມຜິດປົກກະຕິດ້ານການພັດທະນາພາສາ, ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກແມ່ນແທ້ຈິງ ແລະ ບໍ່ໄດ້ອະທິບາຍໂດຍການສຳຜັດ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ມັນເປັນໜຶ່ງໃນຄວາມແຕກຕ່າງທີ່ຍາກກວ່າ, ເພາະວ່າການຮຽນຮູ້ພາສາທີສອງແບບທົ່ວໄປ ແລະ DLD ສາມາດມີລັກສະນະຄ້າຍຄືກັນໃນພາສາອັງກິດ. ຫຼັກຖານການແກ້ໄຂແມ່ນພາສາທຳອິດອີກຄັ້ງ. ເດັກທີ່ຮຽນຮູ້ພາສາອັງກິດໂດຍປົກກະຕິແລ້ວຈະມີພາສາທຳອິດທີ່ຄົບຖ້ວນ. ເດັກທີ່ມີ DLD ສະແດງໃຫ້ເຫັນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກດ້ານພາສາໃນພາສາທີ່ເຂັ້ມແຂງທີ່ສຸດຂອງເຂົາເຈົ້າເຊັ່ນກັນ.
ສໍາລັບການ ຄວາມຄິດເພີ້ຝັນ, ຄວາມສ່ຽງຫຼັກແມ່ນການເຂົ້າໃຈຜິດກ່ຽວກັບລັກສະນະທາງສັງຄົມ ແລະ ການສື່ສານຂອງການເປັນຄົນໃໝ່ໃນພາສາ ແລະ ວັດທະນະທຳ ສຳລັບລັກສະນະຂອງໂຣກອໍທິຊຶມ, ຫຼື ກົງກັນຂ້າມ, ການພາດໂຣກອໍທິຊຶມ ເພາະວ່າການນຳສະເໜີຂອງມັນຖືກອ່ານວ່າເປັນຄວາມແຕກຕ່າງທາງວັດທະນະທຳ ຫຼື ພາສາສາດ. ການສໍາພາດພັດທະນາ ແລະ ການວິນິດໄສທີ່ມີໂຄງສ້າງ ເຊັ່ນ DISCO, ດໍາເນີນໂດຍແພດທີ່ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມໃຫ້ຖືເອົາສະພາບການທາງດ້ານພາສາ ແລະ ວັດທະນະທໍາ, ຖືກສ້າງຂຶ້ນເພື່ອເຮັດໃຫ້ການແຍກອອກຢ່າງລະມັດລະວັງແທນທີ່ຈະມາຈາກຄວາມປະທັບໃຈຂອງລາຍການກວດສອບ.
ໂຮງຮຽນຄວນເຮັດແນວໃດເມື່ອມັນບໍ່ແນ່ໃຈແທ້ໆ?
ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດການສະໜອງພາສາອັງກິດທີ່ດີ, ຕິດຕາມການຕອບສະໜອງຕໍ່ມັນໃນໄລຍະເວລາ, ແລະ ຖ້າຄວາມຄືບໜ້າຢຸດສະງັກເຖິງວ່າຈະມີການສະໜອງດັ່ງກ່າວ, ໃຫ້ປ່ຽນໄປໃຊ້ການປະເມີນຜົນຢ່າງເປັນທາງການແທນທີ່ຈະສືບຕໍ່ຖືວ່າທຸກຢ່າງເປັນຍ້ອນພາສາ.
ການຕອບສະໜອງຕໍ່ການສິດສອນທີ່ດີແມ່ນໜຶ່ງໃນຫຼັກຖານທີ່ໃຫ້ຂໍ້ມູນຫຼາຍທີ່ສຸດທີ່ໂຮງຮຽນມີ, ແລະມັນບໍ່ມີຄ່າໃຊ້ຈ່າຍເພີ່ມເຕີມໃນການເກັບກຳ.
ຊ່ອງຫວ່າງທາງດ້ານພາສາຈະແຄບລົງເມື່ອເດັກໄດ້ຮັບການສອນທີ່ດີໃນໄລຍະເວລາ ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ແທ້ຈິງแทบจะບໍ່ເຄື່ອນຍ້າຍ.
ໂຮງຮຽນທີ່ບັນທຶກການສະໜອງ ແລະ ຕິດຕາມກວດກາຄວາມຄືບໜ້າ ກຳລັງສ້າງຂໍ້ມູນທີ່ແຍກຄວາມແຕກຕ່າງຂອງສອງຢ່າງນີ້ອອກແລ້ວ, ແລະ ໄດ້ຮັບການປົກປ້ອງຈາກທັງການຕິດປ້າຍກ່ອນໄວອັນຄວນ ແລະ ການຊັກຊ້າເປັນເວລາຫຼາຍປີ.
ຈຸດທີ່ຄວນໃຫ້ນັກຈິດຕະວິທະຍາດ້ານການສຶກສາມີສ່ວນຮ່ວມແມ່ນເວລາທີ່ສັນຍານທີ່ຍຸດຕິທຳທາງດ້ານພາສາ ແລະ ປະຫວັດສາດເລີ່ມຊີ້ບອກໄປໃນທາງດຽວກັນ: ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ເຫັນໄດ້ໃນພາສາທຳອິດ, ປະຫວັດຄອບຄົວ, ໂປຣໄຟລ໌ທີ່ບໍ່ສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ເຖິງວ່າຈະມີການສະໜອງທີ່ດີ, ຫຼື ຮູບແບບຂອງຄວາມອ່ອນແອທີ່ປາກົດຂຶ້ນໃນໜ້າວຽກທີ່ຄຳສັບບໍ່ຄວນມີຄວາມສຳຄັນ.
ໃນຂັ້ນຕອນນັ້ນ, ການປະເມີນທາງດ້ານຈິດຕະວິທະຍາການສຶກສາຢ່າງເປັນທາງການສາມາດເຮັດໃນສິ່ງທີ່ການສັງເກດໃນຫ້ອງຮຽນບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້, ເຊິ່ງແມ່ນການວັດແທກຂະບວນການທີ່ຕິດພັນໂດຍກົງ ແລະ ອ່ານມັນຢ່າງຖືກຕ້ອງສຳລັບເດັກທີ່ເວົ້າສອງພາສາ.
ຫຼັງຈາກສໍາເລັດການປະເມີນ dyscalculia ທີ່ສົມບູນແບບກັບນັກຈິດຕະສາດການສຶກສາຂອງພວກເຮົາ, ພໍ່ແມ່ໄດ້ຮັບບົດລາຍງານຢ່າງລະອຽດທີ່ອະທິບາຍເຖິງຄວາມເຂັ້ມແຂງແລະສິ່ງທ້າທາຍທາງຄະນິດສາດຂອງລູກເຂົາເຈົ້າ.
ບົດລາຍງານໄດ້ກວມເອົາທຸກຂົງເຂດເຊັ່ນ: ຄວາມຮູ້ສຶກຈໍານວນ, ຄວາມຄ່ອງແຄ້ວທາງຄະນິດສາດ, ຄວາມສາມາດແກ້ໄຂບັນຫາ, ແລະຄວາມສາມາດປຸງແຕ່ງມັນສະຫມອງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບວຽກງານຄະນິດສາດ. ເປົ້າຫມາຍແມ່ນເພື່ອສະຫນອງການວິນິດໄສທີ່ຊັດເຈນແລະໃຫ້ຄໍາແນະນໍາສະເພາະສໍາລັບການແຊກແຊງເປົ້າຫມາຍ.
ເຊັ່ນດຽວກັນກັບການແກ້ໄຂ dyscalculia, ບົດລາຍງານອາດຈະຄົ້ນຫາເງື່ອນໄຂທີ່ເກີດຂື້ນຮ່ວມກັນເຊັ່ນ ADHD ຫຼື dyslexia, ເຊິ່ງມັກຈະມາພ້ອມກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກກັບຄະນິດສາດ.
ເມື່ອການວິນິດໄສໄດ້ຖືກເຮັດໃຫ້, ແຜນການຮຽນຮູ້ສ່ວນບຸກຄົນ (ILP) ຖືກສ້າງຂຶ້ນ. ແຜນການທີ່ເປັນແບບສ່ວນຕົວນີ້ລວມມີການໃຫ້ທີ່ພັກສະເພາະເຊັ່ນ: ເວລາພິເສດໃນລະຫວ່າງການສອບເສັງຄະນິດສາດ, ການເຂົ້າເຖິງເຄື່ອງຄິດເລກ, ຫຼືການສິດສອນສະເພາະບຸກຄົນຕາມຄວາມຕ້ອງການສະເພາະຂອງເຂົາເຈົ້າ.
ບໍ່ເຫມືອນກັບທີ່ພັກໃນຫ້ອງຮຽນຂັ້ນພື້ນຖານ, ILP ໄດ້ຖືກພັດທະນາໂດຍການຮ່ວມມືຢ່າງໃກ້ຊິດກັບນັກຈິດຕະວິທະຍາການສຶກສາ, ຄູສອນ, ແລະພໍ່ແມ່, ຮັບປະກັນແຜນການທີ່ກໍາຫນົດເອງຢ່າງເຕັມສ່ວນ. ທີ່ພັກເຫຼົ່ານີ້, ເຊັ່ນ: ເວລາເພີ່ມເຕີມໃນການສອບເສັງ, ມີຄວາມສໍາຄັນສໍາລັບການຊ່ວຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍຈັດການຈັງຫວະຂອງການທົດສອບແລະຫຼຸດຜ່ອນຄວາມກັງວົນ.
ILP ໄດ້ຖືກທົບທວນ ແລະປັບປຸງເປັນປະຈຳ ໂດຍອີງໃສ່ຄວາມຄືບໜ້າຂອງເດັກ.
ໂຮງຮຽນ ແລະ ຄອບຄົວໄດ້ຮັບຫຍັງຈາກການປະເມີນຜົນຢ່າງເປັນທາງການ?
ບົດລາຍງານການວິນິດໄສທີ່ລະບຸຢ່າງຊັດເຈນວ່າຮູບພາບແມ່ນພາສາ, ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການຮຽນຮູ້, ຫຼືທັງສອງຢ່າງ, ແລະທີ່ແປການຄົ້ນພົບໃດໆໄປສູ່ການສະໜັບສະໜູນສະເພາະ ແລະ ການຈັດການການເຂົ້າເຖິງການສອບເສັງທີ່ເດັກຕ້ອງການ.
ການປະເມີນທາງດ້ານຈິດໃຈການສຶກສາທີ່ດໍາເນີນໂດຍນັກຈິດຕະວິທະຍາການສຶກສາທີ່ລົງທະບຽນ HCPC ຈະສ້າງບົດລາຍງານທີ່ຂຽນຂຶ້ນຕາມເກນ DSM-5-TR ແລະ ICD-11, ໂດຍມີຂໍ້ມູນຄົບຖ້ວນກ່ຽວກັບຄວາມສາມາດດ້ານສະຕິປັນຍາ, ຄວາມສໍາເລັດ, ແລະມາດຕະການການປະມວນຜົນທາງດ້ານພາສາທີ່ຍຸຕິທໍາທີ່ໄດ້ກໍານົດ ແລະ ຕີຄວາມໝາຍໂດຍອ້າງອີງເຖິງປະຫວັດພາສາຂອງເດັກ.
ໃນກໍລະນີທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຖືກກຳນົດ, ບົດລາຍງານໄດ້ກຳນົດການສະໜັບສະໜູນໃນຫ້ອງຮຽນ ແລະ ການຈັດການເຂົ້າສອບເສັງຢ່າງເປັນທາງການທີ່ຕິດຕາມມາຈາກມັນ, ໃນຮູບແບບທີ່ຄະນະກຳມະການສາກົນທີ່ສຳຄັນຮຽກຮ້ອງ, ລວມທັງ IB, Cambridge International, Pearson Edexcel, ແລະ College Board. ໃນກໍລະນີທີ່ຮູບພາບແມ່ນພາສາແທນທີ່ຈະເປັນຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ, ບົດລາຍງານໄດ້ກ່າວຢ່າງຈະແຈ້ງ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ເດັກທີ່ມີຄວາມສາມາດສອງພາສາມີປ້າຍທີ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ຕ້ອງການ ແລະ ໃຫ້ໂຮງຮຽນມີພື້ນຖານທີ່ຊັດເຈນສຳລັບການສະໜອງທີ່ຖືກຕ້ອງ.
ສຳລັບຄອບຄົວທີ່ຍ້າຍມາຮຽນຢູ່ຕ່າງປະເທດ, ຄຸນຄ່າແມ່ນການໄດ້ຮັບຄຳຕອບທີ່ຖືກຕ້ອງໃນຄັ້ງທຳອິດໂດຍຜູ້ປະເມີນຜົນທີ່ເຂົ້າໃຈວ່າເດັກທີ່ຮຽນພາສາທີສອງ ຫຼື ທີສາມຂອງເຂົາເຈົ້າແມ່ນກໍລະນີປົກກະຕິ, ບໍ່ແມ່ນອາການແຊກຊ້ອນ.
ການທົດສອບການສຶກສາທົ່ວໂລກ ໃຫ້ການປະເມີນຜົນທາງດ້ານຈິດໃຈການສຶກສາສຳລັບໂຮງຮຽນນາໆຊາດ ແລະ ຄອບຄົວ, ດຳເນີນການໂດຍນັກຈິດຕະວິທະຍາທີ່ລົງທະບຽນ HCPC, ພ້ອມດ້ວຍບົດລາຍງານການວິນິດໄສທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກຄະນະກຳມະການກວດສອບສາກົນທີ່ສຳຄັນທັງໝົດ.