18 ພຶດສະພາ ເມື່ອພະຍາດ Dyscalculia ເບົາບາງບໍ່ໄດ້ອະທິບາຍເຖິງພຶດຕິກຳຢູ່ໂຮງຮຽນ

ລູກສາວຂອງຂ້ອຍມີພະຍາດຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງດ້ານການຄິດເລກເລັກນ້ອຍ ແລະ ດຽວນີ້ນາງກຳລັງໄດ້ຮັບຄະແນນພຶດຕິກຳຢູ່ໂຮງຮຽນ
ເມື່ອພໍ່ແມ່ຂຽນຫາພວກເຮົາກ່ຽວກັບເດັກຄື Mia (ປ່ຽນຊື່ເພື່ອຄວາມເປັນສ່ວນຕົວ), ຂໍ້ຄວາມມັກຈະເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍປະໂຫຍກແບບນີ້. “ລາວເລີ່ມສະສົມຄະແນນພຶດຕິກຳຫຼາຍຢ່າງຢູ່ໃນໂຮງຮຽນ ແລະ ຂ້ອຍຢາກໃຫ້ລາວຖືກທົດສອບ.”
ສິ່ງທີ່ຕິດຕາມມາມັກຈະເປັນຄຳອະທິບາຍທີ່ບໍ່ກົງກັນ. “ນາງມີຄວາມປອດໄພໃນຫົວຂໍ້ສ່ວນໃຫຍ່ ແຕ່ມີບັນຫາກັບວິຊາຄະນິດສາດ, ນາງໄດ້ກວດພົບວ່າມີບັນຫາກ່ຽວກັບການຄິດໄລ່ຄ່າຜິດໃນປີທີ 5 ແລະ ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາຈຶ່ງໄດ້ແຕ່ງຕັ້ງຄູສອນ. ມັນບໍ່ແມ່ນລັກສະນະຂອງນາງ, ແຕ່ນາງເບິ່ງຄືວ່າມັກຈະຖືກຄອບງຳໃນຫ້ອງຮຽນ ແລະ ພະຍາຍາມລໍຖ້າຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກຄູທີ່ຕ້ອງການຄວາມສົນໃຈທັນທີ. ນາງຍັງເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມຈິງທີ່ວ່ານາງຄິດວ່ານາງມີບັນຫາຄວາມໂກດແຄ້ນ ເຊິ່ງເບິ່ງຄືວ່າເປັນເວລາທີ່ນາງຖືກຄອບງຳດ້ວຍສະພາບແວດລ້ອມຂອງນາງ.”
ແລະຫຼັງຈາກນັ້ນສ່ວນທີ່ມັກຈະຖືກຝັງຢູ່ໃນອີເມວແຕ່ມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດ. “ລາວເປັນເດັກຍິງທີ່ດີເລີດ, ມີຄວາມຮັກ ແລະ ຕະຫຼົກ. ລາວເປັນທີ່ນິຍົມໃນໂຮງຮຽນ ແລະ ຢາກໄປໂຮງຮຽນທຸກໆມື້.”
ນີ້ແມ່ນເດັກທີ່ລະບົບໄດ້ອະທິບາຍເຄິ່ງໜຶ່ງແລ້ວ. ການວິນິດໄສພະຍາດ dyscalculia ເບົາບາງຈາກຊັ້ນປີທີ 5 ເປັນສາເຫດຂອງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທາງຄະນິດສາດ. ມັນບໍ່ໄດ້ເປັນສາເຫດຂອງສ່ວນທີ່ເຫຼືອ. ຈຸດປະພຶດ, ການບໍ່ສາມາດລໍຖ້າໄດ້, ຄວາມວຸ້ນວາຍ, ຄວາມໂກດແຄ້ນທີ່ນາງເລີ່ມຕັ້ງຊື່ໃນຕົວເອງ. ທີ່ Global Education Testing ພວກເຮົາເຫັນການນຳສະເໜີນີ້ເລື້ອຍໆ. ມັນມັກຈະໝາຍຄວາມວ່າການປະເມີນຄັ້ງທຳອິດພົບສ່ວນໜຶ່ງຂອງປິດສະໜາແຕ່ບໍ່ແມ່ນພາບລວມທັງໝົດ.
ມັນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດເມື່ອຈຸດພຶດຕິກຳເລີ່ມປາກົດຂຶ້ນຫຼັງຈາກການວິນິດໄສການຮຽນຮູ້?
ການກວດຄັດກອງຄະນິດສາດແບບບໍ່ຮຸນແຮງໃນຊັ້ນປີທີ 5 ເປັນຂໍ້ມູນທີ່ເປັນປະໂຫຍດ. ມັນບອກທ່ານບາງຢ່າງສະເພາະກ່ຽວກັບວິທີທີ່ເດັກປະມວນຜົນຂໍ້ມູນຕົວເລກ. ມັນບໍ່ໄດ້ບອກທ່ານຫຍັງກ່ຽວກັບຄວາມສົນໃຈ, ການຄວບຄຸມແຮງກະຕຸ້ນ, ການຄວບຄຸມອາລົມ, ປະລິມານການຮັບຮູ້, ຫຼື ໜ້າທີ່ບໍລິຫານ.
ເມື່ອຈຸດພຶດຕິກຳເລີ່ມສະສົມຢູ່ໃນເດັກທີ່ມີການວິນິດໄສບາງສ່ວນແລ້ວ, ນີ້ເກືອບຈະເປັນສັນຍານວ່າມີສິ່ງອື່ນເກີດຂຶ້ນຄຽງຄູ່ກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກທີ່ໄດ້ລະບຸ. ພຶດຕິກຳບໍ່ໄດ້ເກີດຂຶ້ນໂດຍບໍ່ຮູ້ສາເຫດ. ມັນເປັນຈຸດຈົບທີ່ເຫັນໄດ້ຊັດເຈນຂອງຂະບວນການທີ່ເບິ່ງບໍ່ເຫັນ. ເດັກທີ່ກຳລັງສະສົມຈຸດຕ່າງໆຢ່າງກະທັນຫັນມັກຈະມີບັນຫາພາຍໃນເປັນເວລາດົນນານກ່ອນທີ່ໃຜຈະຂຽນຫຍັງໃສ່ບັນທຶກພຶດຕິກຳ.
ໃນປະສົບການຂອງພວກເຮົາ, ຄຳອະທິບາຍທີ່ພົບເລື້ອຍທີ່ສຸດສຳລັບຮູບແບບນີ້ແມ່ນວ່າສະພາບການທີ່ເກີດຂຶ້ນຮ່ວມກັນໄດ້ຖືກພາດໄປໃນຮອບທຳອິດຂອງການປະເມີນ. ການກວດຄັດກອງໃນໂຮງຮຽນໄດ້ຖືກອອກແບບມາເພື່ອເລືອກເອົາສິ່ງສະເພາະ. ພວກມັນບໍ່ແມ່ນການປະເມີນທາງຈິດໃຈການສຶກສາຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ພວກເຂົາສາມາດລະບຸໂປຣໄຟລ໌ dyscalculia ເບົາບາງໂດຍບໍ່ຕ້ອງທົດສອບຄວາມສົນໃຈ, ຄວາມຊົງຈຳໃນການເຮັດວຽກ, ຄວາມໄວໃນການປະມວນຜົນ, ຄວາມກັງວົນ, ຫຼື ລັກສະນະອໍທິຊຶມ. ການກວດຄັດກອງຂອງໂຮງຮຽນໄດ້ເຮັດວຽກຂອງມັນ. ມັນບໍ່ໄດ້ຖືກອອກແບບມາເພື່ອເບິ່ງສ່ວນທີ່ເຫຼືອ.
ເປັນຫຍັງນາງຈຶ່ງຕ້ອງການຄວາມສົນໃຈທັນທີ ແລະ ພະຍາຍາມລໍຖ້າຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອໃນຫ້ອງຮຽນ?
ພໍ່ແມ່ອະທິບາຍຢ່າງລະອຽດວ່າ “ນາງເບິ່ງຄືວ່າມັກຈະຮູ້ສຶກວຸ້ນວາຍຢູ່ໃນຫ້ອງຮຽນ ແລະ ພະຍາຍາມລໍຖ້າຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອຈາກຄູທີ່ຕ້ອງການຄວາມສົນໃຈທັນທີ.”
ປະໂຫຍກທີ່ວ່າ "ຕ້ອງການຄວາມສົນໃຈທັນທີ" ແມ່ນປະໂຫຍກທີ່ມີຄວາມໝາຍ. ໃນການປະເມີນທາງຈິດຕະວິທະຍາການສຶກສາ, ສິ່ງນີ້ຕົກຢູ່ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມແຮງກະຕຸ້ນ ແລະ ການທົນທານຕໍ່ຄວາມອຸກອັ່ງ. ທັງສອງແມ່ນຂົງເຂດຫຼັກຂອງການຄວບຄຸມຄວາມສົນໃຈ. ທັງສອງແມ່ນໄດ້ຮັບການທົດສອບໂດຍກົງໂດຍໃຊ້ເຄື່ອງມືທາງດ້ານການແພດ.
ເດັກທີ່ບໍ່ສາມາດລໍຖ້າໄດ້ຢ່າງແທ້ຈິງ, ຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດທົນກັບຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຄວາມຕ້ອງການຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະ ການໄດ້ຮັບຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ, ກຳລັງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງລັກສະນະຄລາສສິກອັນໜຶ່ງຂອງການບໍ່ເອົາໃຈໃສ່ ຫຼື ການສະແດງອອກຮ່ວມກັນຂອງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການເອົາໃຈໃສ່. ນີ້ແມ່ນພົບເລື້ອຍໂດຍສະເພາະໃນເດັກຍິງ, ບ່ອນທີ່ອາການທີ່ລົບກວນຫຼາຍກວ່າຂອງການຂາດຄວາມສົນໃຈມັກຈະຖືກປິດບັງດ້ວຍທັກສະທາງສັງຄົມ, ຄວາມເປັນມິດ, ແລະ ຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ພໍໃຈ. ເດັກຍິງທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການເອົາໃຈໃສ່ມັກຈະຖືກພາດໄປໃນໂຮງຮຽນປະຖົມ. ບາງຄັ້ງພວກເຂົາຖືກລະບຸເມື່ອພຶດຕິກຳເລີ່ມແຕກແຍກໃນຊັ້ນປີທີ 5 ຫຼື ຊັ້ນປີທີ 6, ເຊິ່ງມັກຈະເປັນເວລາດຽວກັນກັບທີ່ຄວາມຕ້ອງການທາງວິຊາການປ່ຽນຈາກການຮຽນຮູ້ໄປສູ່ການອ່ານໄປສູ່ການອ່ານເພື່ອຮຽນຮູ້.
ຄຳອະທິບາຍທົ່ວໄປອີກອັນໜຶ່ງສຳລັບ "ຄວາມຕ້ອງການຄວາມສົນໃຈທັນທີ" ແມ່ນການໂຫຼດເກີນທາງດ້ານປະສາດສຳຜັດ ຫຼື ອາລົມ. ເດັກທີ່ຖືກຄອບງຳໂດຍສຽງລົບກວນໃນຫ້ອງຮຽນ, ຄວາມສັບສົນທາງສັງຄົມ, ຫຼື ການຫັນປ່ຽນສາມາດມີພຶດຕິກຳທີ່ສັງເກດເຫັນໄດ້ຄືກັນກັບເດັກທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການເອົາໃຈໃສ່. ທັງສອງຢ່າງນີ້ມັກຈະເກີດຂຶ້ນພ້ອມກັນ. ການຈຳແນກພວກມັນມີຄວາມສຳຄັນເພາະວ່າການແຊກແຊງແຕກຕ່າງກັນ.
ມັນໝາຍຄວາມວ່າແນວໃດເມື່ອເດັກເວົ້າວ່າລາວຄິດວ່າລາວມີບັນຫາຄວາມໂກດແຄ້ນ?
ນີ້ແມ່ນບັນທັດໃນຂໍ້ຄວາມຂອງພໍ່ແມ່ທີ່ພວກເຮົາອ່ານຢ່າງໃກ້ຊິດທີ່ສຸດ. “ນາງຍັງເວົ້າກ່ຽວກັບຄວາມຈິງທີ່ວ່ານາງຄິດວ່ານາງມີບັນຫາຄວາມໂກດແຄ້ນເຊິ່ງເບິ່ງຄືວ່າເປັນເວລາທີ່ນາງຮູ້ສຶກວຸ້ນວາຍກັບສະພາບແວດລ້ອມຂອງນາງ.”
ສອງຢ່າງທີ່ໂດດເດັ່ນ. ທຳອິດ, ເດັກກຳລັງຕັ້ງຊື່ໃຫ້ມັນດ້ວຍຕົວເອງ. ນາງໄດ້ສັງເກດເຫັນສະພາບພາຍໃນຂອງຕົນເອງ ແລະ ພະຍາຍາມຕິດປ້າຍໃສ່ມັນ. ລະດັບຄວາມຮັບຮູ້ຕົນເອງນີ້ໃນເດັກປະຖົມແມ່ນຜິດປົກກະຕິ. ມັນບອກພວກເຮົາວ່ານາງເປັນຄົນຄິດໄຕ່ຕອງ ແລະ ເວົ້າໄດ້ຊັດເຈນ. ມັນຍັງບອກພວກເຮົາວ່ານາງກັງວົນກ່ຽວກັບຕົວເອງ.
ອັນທີສອງ, ພໍ່ແມ່ໄດ້ສັງເກດເຫັນສາເຫດຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ຄວາມໂກດແຄ້ນບໍ່ແມ່ນເລື່ອງສຸ່ມ. ມັນເກີດຂຶ້ນເມື່ອລູກຮູ້ສຶກຖືກຄອບງຳດ້ວຍສະພາບແວດລ້ອມຂອງຕົນເອງ. ນີ້ບໍ່ແມ່ນຄວາມໂກດແຄ້ນເປັນລັກສະນະນິດໄສ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຜິດປົກກະຕິທາງດ້ານອາລົມໃນການຕອບສະໜອງຕໍ່ພາລະດ້ານກົດລະບຽບທີ່ເດັກບໍ່ສາມາດຄວບຄຸມໄດ້.
ເດັກນ້ອຍບໍ່ຄ່ອຍມີບັນຫາຄວາມໂກດແຄ້ນເປັນບັນຫາຫຼັກ. ຄວາມໂກດແຄ້ນໃນເດັກເກືອບສະເໝີເປັນການຕອບສະໜອງຕໍ່ສິ່ງອື່ນ. ຄວາມກັງວົນ, ຄວາມວຸ້ນວາຍ, ການແບກຫາບທາງດ້ານປະສາດສຳຜັດ, ຄວາມອຸກອັ່ງກັບໜ້າວຽກທີ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ສາມາດເຮັດໄດ້, ຄວາມທຸກທໍລະມານທາງສັງຄົມ, ຫຼື ຄວາມອິດເມື່ອຍສະສົມຂອງການຖືມັນໄວ້ຮ່ວມກັນຢູ່ໂຮງຮຽນ. ເມື່ອເດັກເວົ້າວ່າ "ຂ້ອຍຄິດວ່າຂ້ອຍມີບັນຫາຄວາມໂກດແຄ້ນ," ເຂົາເຈົ້າມັກຈະອະທິບາຍພຶດຕິກຳທີ່ເຂົາເຈົ້າບໍ່ສາມາດອະທິບາຍໃຫ້ຕົນເອງຟັງໄດ້. ໜ້າທີ່ຂອງການປະເມີນແມ່ນເພື່ອຊອກຫາຄຳອະທິບາຍ.
ໃນບົດລາຍງານຂອງພວກເຮົາ, ພວກເຮົາໃຊ້ມາດຕະການຄວາມກັງວົນ ແລະ ການຊຶມເສົ້າຂອງເດັກທີ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂ ແລະ ການສຳພາດທາງຄລີນິກໂດຍກົງເພື່ອກຳນົດຊັ້ນອາລົມທີ່ຢູ່ໃຕ້ອາການທາງພຶດຕິກຳ. ພວກເຮົາຍັງບໍ່ທັນໄດ້ພົບກັບເດັກທີ່ມີຄວາມໂກດແຄ້ນຢ່າງແທ້ຈິງເປັນການບົ່ງມະຕິຕົ້ນຕໍ. ພວກເຮົາໄດ້ພົບກັບເດັກຫຼາຍຄົນທີ່ມີບາງສິ່ງບາງຢ່າງອື່ນ.
ການປະເມີນຜົນການທົດສອບການສຶກສາທົ່ວໂລກເບິ່ງຫຍັງແດ່?
ການປະເມີນຜົນຂອງພວກເຮົາແມ່ນດຳເນີນການໂດຍນັກຈິດຕະວິທະຍາດ້ານການສຶກສາທີ່ລົງທະບຽນໂດຍ HCPC. ການລົງທະບຽນໝາຍຄວາມວ່ານັກຈິດຕະວິທະຍາຂອງພວກເຮົາຖືກຈັດຂຶ້ນຕາມມາດຕະຖານວິຊາຊີບທີ່ສາມາດບັງຄັບໃຊ້ໄດ້. ບົດລາຍງານຂອງພວກເຮົາໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນລະດັບສາກົນ ແລະ ຍອມຮັບໂດຍຄະນະກຳມະການສອບເສັງທີ່ສຳຄັນລວມທັງ IB, Cambridge, Edexcel, ແລະ College Board.
ສຳລັບເດັກທີ່ນຳສະເໜີຮູບພາບທີ່ໄດ້ອະທິບາຍໄວ້ໃນບົດຄວາມນີ້, ແບັດເຕີຣີໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວຈະປະກອບມີ Wechsler Intelligence Scale for Children, Fifth Edition (WISC-V) ສຳລັບຂໍ້ມູນດ້ານສະຕິປັນຍາທີ່ຄົບຖ້ວນລວມທັງຄວາມຈຳໃນການເຮັດວຽກ ແລະ ຄວາມໄວໃນການປະມວນຜົນ, Wechsler Individual Achievement Test, Third Edition (WIAT-3) ສຳລັບຜົນສຳເລັດໃນທຸກຂົງເຂດວິຊາການ ລວມທັງການເບິ່ງຮູບພາບຄະນິດສາດທີ່ລະອຽດກວ່າການກວດສຸຂະພາບຂອງໂຮງຮຽນ, ຂະໜາດການໃຫ້ຄະແນນ Conners ແລະ SNAP ສຳລັບຄວາມສົນໃຈ ແລະ ການຄວບຄຸມແຮງກະຕຸ້ນ, ຂະໜາດຄວາມກັງວົນ ແລະ ການຊຶມເສົ້າຂອງເດັກທີ່ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂ (RCADS) ສຳລັບຮູບພາບທາງດ້ານອາລົມ, ແລະ ມາດຕະການເພີ່ມເຕີມສຳລັບໜ້າທີ່ບໍລິຫານ, ການປະມວນຜົນທາງດ້ານປະສາດສຳຜັດ, ແລະ ລັກສະນະຂອງໂຣກອໍທິຊຳທີ່ລະບຸໄວ້.
ຜົນໄດ້ຮັບແມ່ນບົດລາຍງານທີ່ອະທິບາຍເດັກທັງໝົດ. ບໍ່ພຽງແຕ່ຄະນິດສາດເທົ່ານັ້ນ. ບໍ່ພຽງແຕ່ພຶດຕິກຳເທົ່ານັ້ນ. ການເຊື່ອມຕໍ່ລະຫວ່າງພວກມັນ, ຕົວຂັບເຄື່ອນພື້ນຖານ, ແລະ ຄຳແນະນຳທີ່ເປັນປະໂຫຍດທີ່ໂຮງຮຽນສາມາດຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໄດ້.
ເປັນຫຍັງມັນຈຶ່ງສຳຄັນທີ່ນາງຖືກອ້ອມຮອບໄປດ້ວຍເດັກນ້ອຍທີ່ລາຍງານ?
ພໍ່ແມ່ໄດ້ສັງເກດຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ “ມີອາເບິ່ງຄືວ່າມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການເຂົ້າໃຈວ່າເປັນຫຍັງຈຸດປະພຶດຈຶ່ງບໍ່ສະໜັບສະໜູນການຮຽນຮູ້ຂອງນາງ. ນາງຖືກອ້ອມຮອບໄປດ້ວຍເດັກນ້ອຍທີ່ອອກລາຍງານໃນຫ້ອງຮຽນທີ່ນາງຮຽນຢູ່ ແລະ ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງມີຄວາມເຫັນວ່ານີ້ເປັນເລື່ອງປົກກະຕິ. ຂ້ອຍກຳລັງເຮັດວຽກຮ່ວມກັບໂຮງຮຽນເພື່ອແກ້ໄຂການຕີຄວາມໝາຍນີ້.”
ນີ້ແມ່ນໜຶ່ງໃນຂໍ້ມູນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນການສອບຖາມ, ແລະພໍ່ແມ່ໄດ້ລະບຸໄດນາມິກຢ່າງຖືກຕ້ອງແລ້ວ.
ເດັກນ້ອຍສ້າງຄວາມຮູ້ສຶກປົກກະຕິຂອງເຂົາເຈົ້າຈາກສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເຂົາເຈົ້າຢູ່. ຖ້າກຸ່ມໝູ່ເພື່ອນເປັນກຸ່ມທີ່ຈຸດພຶດຕິກຳເປັນປະຈຳ, ເດັກຈະອ່ານພວກມັນເປັນສະກຸນເງິນທາງສັງຄົມແທນທີ່ຈະເປັນຄຳຕິຊົມ. ໜ້າທີ່ແກ້ໄຂຂອງຈຸດຕ່າງໆຈະສູນເສຍໄປ. ເດັກຢຸດປະສົບກັບພວກມັນເປັນຂໍ້ມູນ ແລະ ເລີ່ມປະສົບກັບພວກມັນເປັນຕົວຕົນ. “ຂ້ອຍເປັນໜຶ່ງໃນເດັກທີ່ໄດ້ຮັບຄະແນນ” ກາຍເປັນແນວຄິດຕົນເອງທີ່ຍາກທີ່ຈະກຳຈັດອອກ.
ສິ່ງນີ້ມີຄວາມສຳຄັນເພາະວ່າຕົວຕົນແມ່ນສິ່ງຕິດຂັດ. ເດັກທີ່ມີຕົວຕົນດົນເທົ່າໃດ, ມັນກໍ່ຈະສ້າງຮູບຮ່າງພຶດຕິກຳຫຼາຍຂຶ້ນເທົ່ານັ້ນ. ເດັກທີ່ຕັດສິນໃຈວ່າຕົນເອງເປັນໜຶ່ງໃນເດັກທີ່ມີພຶດຕິກຳບໍ່ດີຈະເລີ່ມປະພຶດຕົວຕາມຄວາມເໝາະສົມ. ລະບົບໂຮງຮຽນຈະເສີມສ້າງຕົວຕົນໂດຍການອອກຄະແນນຫຼາຍຂຶ້ນ. ວົງຈອນດັ່ງກ່າວຈະກາຍເປັນສິ່ງທີ່ສາມາດກຸ້ມຕົນເອງໄດ້.
ພໍ່ແມ່ມີສິດທີ່ຈະແກ້ໄຂການຕີຄວາມໝາຍ. ວິທີທີ່ໄວທີ່ສຸດໃນການຂັດຂວາງວົງຈອນນີ້ແມ່ນການໃຫ້ຄຳອະທິບາຍທີ່ແຕກຕ່າງ ແລະ ຖືກຕ້ອງກວ່າແກ່ເດັກກ່ຽວກັບສິ່ງທີ່ເກີດຂຶ້ນ. ການປະເມີນທີ່ເໝາະສົມຈະໃຫ້ຄຳອະທິບາຍນັ້ນ. ມັນແຍກຄວາມຫຍຸ້ງຍາກອອກຈາກຕົວຕົນ. ມັນບອກເດັກຢ່າງຊັດເຈນວ່າສະໝອງຂອງນາງກຳລັງເຮັດວຽກໃນລັກສະນະສະເພາະ ແລະ ພຶດຕິກຳຕ່າງໆແມ່ນການຕອບສະໜອງຕໍ່ສິ່ງນັ້ນ, ບໍ່ແມ່ນຂໍ້ບົກຜ່ອງຂອງຕົວລະຄອນ.
ອາດຈະມີເງື່ອນໄຂອື່ນນອກເໜືອໄປຈາກການບົ່ງມະຕິພະຍາດ dyscalculia ເບົາບາງບໍ?
ແມ່ນແລ້ວ. ນີ້ແມ່ນຄຳຖາມທີ່ຄວນຖາມຢ່າງແນ່ນອນ ແລະ ການປະເມີນຜົນທີ່ຄົບຖ້ວນຖືກອອກແບບມາເພື່ອຕອບຄຳຖາມນັ້ນຢ່າງແນ່ນອນ.
ສະພາບທົ່ວໄປທີ່ສຸດທີ່ເກີດຂຶ້ນຄຽງຄູ່ກັບຮູບແບບ dyscalculia ເບົາບາງ, ໃນເດັກທີ່ກຳລັງສະແດງຮູບພາບທີ່ພໍ່ແມ່ຄົນນີ້ໄດ້ອະທິບາຍ, ລວມມີດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້.
ການຂາດສະມາທິ, ໂດຍສະເພາະການນຳສະເໜີແບບລວມໆ ຫຼື ການບໍ່ເອົາໃຈໃສ່. ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການລໍຖ້າ, ຄວາມວຸ້ນວາຍ, ຄວາມໂກດແຄ້ນເມື່ອສະພາບແວດລ້ອມມີຫຼາຍເກີນໄປ, ແລະ ຈຸດພຶດຕິກຳທັງໝົດລ້ວນແຕ່ເໝາະສົມກັບຮູບແບບນີ້.
ຄວາມອ່ອນແອດ້ານຄວາມຈຳໃນການເຮັດວຽກ, ເຊິ່ງເຮັດໃຫ້ຄະນິດສາດຍາກກວ່າທີ່ dyscalculia ພຽງຢ່າງດຽວອະທິບາຍ, ແລະຍັງເຮັດໃຫ້ເກີດອາການທາງພຶດຕິກຳໃນຫ້ອງຮຽນ ເພາະວ່າເດັກບໍ່ສາມາດຈື່ຄຳແນະນຳຂອງຄູໄດ້ດົນພໍທີ່ຈະປະຕິບັດຕາມມັນໄດ້.
ຄວາມແຕກຕ່າງຂອງການປະມວນຜົນທາງດ້ານປະສາດສຳຜັດ, ເຊິ່ງຈະອະທິບາຍເຖິງຄວາມວຸ້ນວາຍຂອງສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ຮູບແບບການກະຕຸ້ນຄວາມໂກດແຄ້ນ.
ຄວາມກັງວົນ, ໂດຍສະເພາະຮູບແບບພາຍໃນທີ່ມັກມີຢູ່ໃນເດັກຍິງທີ່ມີຊື່ສຽງ ແລະ ມີຄວາມສາມາດທາງສັງຄົມ ຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກໜັກເພື່ອປິດບັງຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນລະຫວ່າງມື້ຮຽນ ແລະ ຫຼັງຈາກນັ້ນກໍ່ປ່ອຍມັນໄວ້ຢູ່ເຮືອນ.
ຮູບແບບການສະແດງອອກຂອງໂຣກອອທິຊຳ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການສະແດງອອກຂອງເພດຍິງ, ເຊິ່ງມັກຖືກພາດໄປໃນເດັກຍິງທີ່ມີຄວາມອົບອຸ່ນທາງສັງຄົມ ແລະ ມີຄວາມສາມາດໃນການເວົ້າ. ຄວາມນິຍົມ ແລະ ຄວາມຢາກໄປໂຮງຮຽນບໍ່ໄດ້ປະຕິເສດສິ່ງນີ້. ພວກມັນສອດຄ່ອງກັບການສະແດງອອກຂອງເພດຍິງຢ່າງສິ້ນເຊີງ.
ຈຸດສຳຄັນບໍ່ແມ່ນວ່າອັນໃດໃນນີ້ຄືຄຳຕອບ. ຈຸດສຳຄັນແມ່ນວ່າອັນໃດໃນນີ້, ຫຼື ການປະສົມປະສານກັນ, ຈະອະທິບາຍພາບທີ່ພໍ່ແມ່ອະທິບາຍໄດ້ດີກ່ວາການຄິດເລກທີ່ບໍ່ສະໝໍ່າສະເໝີພຽງຢ່າງດຽວ. ການປະເມີນທີ່ເໝາະສົມຈະກຳນົດວ່າອັນໃດ.
ຂ້ອຍຄວນເຮັດຫຍັງຕໍ່ໄປ?
ຖ້າຄຳອະທິບາຍໃນບົດຄວາມນີ້ຟັງຄືກັບລູກຂອງທ່ານ, ຂັ້ນຕອນຕໍ່ໄປທີ່ເປັນປະໂຫຍດທີ່ສຸດແມ່ນໃຫ້ເຂົາເຈົ້າໄດ້ຮັບການປະເມີນຢ່າງຖືກຕ້ອງ. ການບົ່ງມະຕິພະຍາດ dyscalculia ເບົາບາງແມ່ນຂໍ້ມູນທີ່ແທ້ຈິງ, ແຕ່ມັນບໍ່ເຄີຍເປັນເລື່ອງທັງໝົດ. ຈຸດປະເດັນພຶດຕິກຳ, ຄວາມວຸ້ນວາຍ, ຄວາມໂກດແຄ້ນທີ່ນາງໄດ້ລະບຸໃນຕົວເອງ, ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການລໍຖ້າໃນຫ້ອງຮຽນ, ລ້ວນແຕ່ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຮູບແບບທີ່ໃຫຍ່ກວ່າທີ່ການກວດຄັ້ງທຳອິດບໍ່ໄດ້ຖືກອອກແບບມາເພື່ອພິຈາລະນາ.
ຄ່າທຳນຽມການປະເມີນພື້ນຖານຂອງພວກເຮົາແມ່ນ 2,650 ເອີໂຣ, ໂດຍມີສະກຸນເງິນທ້ອງຖິ່ນທຽບເທົ່າສຳລັບຄອບຄົວໃນເອີຣົບ, MENA, ອາຊີຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້, ອາຟຣິກາ ແລະ ສະຫະລັດອາເມລິກາ.
ຕິດຕໍ່ຫາ Global Education Testing. ພວກເຮົາຈະຕອບຄຳຖາມສ່ວນຕົວ, ຖາມຄຳຖາມທີ່ຖືກຕ້ອງ, ແລະອະທິບາຍວ່າການປະເມີນຜົນສຳລັບລູກຂອງທ່ານຈະກ່ຽວຂ້ອງກັບຫຍັງແດ່.
Alexander Bentley-Sutherland ເປັນ CEO ຂອງການທົດສອບການສຶກສາທົ່ວໂລກ, ຜູ້ໃຫ້ບໍລິການຊັ້ນນໍາຂອງການທົດສອບການພັດທະນາການຮຽນຮູ້ທີ່ປັບແຕ່ງສະເພາະສໍາລັບຊຸມຊົນໂຮງຮຽນສາກົນແລະເອກະຊົນທົ່ວໂລກ.
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
- Alexander Bentley-Sutherland
