02 Jul Αισθητηριακή Υπερφόρτωση στο Σχολείο & Γιατί η Αντοχή Δεν Είναι Ψυχική Ανθεκτικότητα
Μια φράση κυκλοφορεί μεταξύ των γονέων νευροδιαφορετικών παιδιών και αξίζει μια πιο εκτενή ματιά:
«Δεν αναγκάζουμε τα παιδιά μας να υπομείνουν αισθητηριακή υπερφόρτωση για να χτίσουν ανθεκτικότητα. Σεβόμαστε τις αισθητηριακές τους ανάγκες, ώστε το νευρικό τους σύστημα να βρει ηρεμία.»
Προσγειώνεται επειδή κατονομάζει μια ένταση που οι περισσότεροι γονείς θα αναγνωρίσουν. Από τη μία πλευρά βρίσκεται μια ολόκληρη παράδοση καλοπροαίρετων συμβουλών: τα παιδιά πρέπει να συνηθίσουν τα πράγματα, ο κόσμος δεν θα προσαρμοστεί σε αυτά, λίγη δυσφορία χτίζει χαρακτήρα. Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η ίδια η παρατήρηση ενός γονέα ότι η αισθητηριακή υπερφόρτωση στο σχολείο δεν σκληραίνει καθόλου το παιδί τους. Το εξαντλεί.
Και τα δύο ένστικτα προέρχονται από την αγάπη. Μόνο το ένα από αυτά ταιριάζει στον τρόπο που λειτουργεί στην πραγματικότητα ένα ευαίσθητο νευρικό σύστημα.
Κλειδί Takeaway
Το να αναγκάζουμε ένα παιδί να υπομείνει αισθητηριακή υπερφόρτωση δεν ενισχύει την ανθεκτικότητα. Ενισχύει την κάλυψη, την εξάντληση και το άγχος. Η πραγματική ανθεκτικότητα αναπτύσσεται από ένα ρυθμιζόμενο νευρικό σύστημα. Μια ψυχοεκπαιδευτική αξιολόγηση διαχωρίζει το "δεν μπορώ" από το "δεν θέλω", εντοπίζει τι προκαλεί την υπερφόρτωση και παρέχει τα στοιχεία που χρειάζονται τα σχολεία και οι εξεταστικές επιτροπές για προσαρμογές στην τάξη και ρυθμίσεις πρόσβασης στις εξετάσεις.
Τι είναι στην πραγματικότητα η αισθητηριακή υπερφόρτωση
Η αισθητηριακή υπερφόρτωση δεν είναι σχολαστικότητα, ούτε είναι στάση. Το νευρικό σύστημα ορισμένων παιδιών καταγράφει τα συνηθισμένα ερεθίσματα, τον ήχο, το φως, την αφή, την οσμή, την κίνηση, σε πολύ υψηλότερη ένταση από τους συνομηλίκους τους. Ένας βουητός προβολέας που άλλοι φιλτράρουν παραμένει σε πλήρη ένταση. Μια ετικέτα σε ένα κολάρο δεν είναι μια ήπια ενόχληση, αλλά ένα συνεχές ξύσιμο που απαιτεί προσοχή. Οι διαφορές στην αισθητηριακή επεξεργασία είναι ιδιαίτερα συχνές σε αυτιστικά παιδιά και σε παιδιά με ΔΕΠΥ, και εμφανίζονται επίσης σε παιδιά χωρίς καμία διάγνωση.
Όταν η εισερχόμενη πληροφορία φτάνει πιο γρήγορα από ό,τι μπορεί να επεξεργαστεί το σύστημα, ο εγκέφαλος κάνει αυτό που είναι φτιαγμένος να κάνει ο εγκέφαλος υπό απειλή: κινείται σε κατάσταση μάχης, φυγής ή παγώματος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η υπερφόρτωση μοιάζει με κατάρρευση, κλείσιμο, μάνταλο για την πόρτα ή μια ξεκάθαρη άρνηση. Το παιδί δεν επιλέγει μια απάντηση. Το σώμα του έχει επιλέξει μία για αυτό. Και ένα νευρικό σύστημα σε κατάσταση απειλής δεν μπορεί να μάθει. Η εργαζόμενη μνήμη περιορίζεται, η γλώσσα γίνεται πιο δύσκολο να αποκτηθεί και κάθε εναπομείναντας πόρος δαπανάται για την αντιμετώπιση. Ένα παιδί που περνάει το πρωί του επιβιώνοντας στην τάξη έχει πολύ λίγα να απομείνει για όσα διδάσκεται σε αυτήν.
Η παγίδα της αντοχής
Η ανθεκτικότητα είναι πραγματική και τα παιδιά πραγματικά αναπτύσσονται μέσα από τις προκλήσεις. Αλλά η ανθεκτικότητα χτίζεται με έναν συγκεκριμένο τρόπο: μέσω διαχειρίσιμων διατάσεων, ακολουθούμενων από ανάρρωση, με υποστήριξη κοντά. Η χρόνια αισθητηριακή υπερφόρτωση δεν προσφέρει τίποτα από αυτά. Δεν είναι μια διαχειρίσιμη διάταση. είναι μια επαναλαμβανόμενη αντίδραση απειλής, χωρίς καμία ανάρρωση ενσωματωμένη στη σχολική ημέρα.
Αυτό που η επαναλαμβανόμενη έκθεση τείνει να παράγει είναι η συγκάλυψη. Το παιδί μαθαίνει ότι η δυσφορία του δεν θα αλλάξει τίποτα, γι' αυτό και την καταπιέζει. Κάθονται ακίνητα και συνωστίζονται με την καρδιά τους να χτυπάει δυνατά. Τρώνε μεσημεριανό σε μια καντίνα που μοιάζει με τοίχο θορύβου. Οι δάσκαλοι αναφέρουν ότι είναι «καλά στο σχολείο». Έπειτα γυρίζουν σπίτι και καταρρέουν, επειδή το σπίτι είναι το μόνο μέρος αρκετά ασφαλές για να σταματήσει να το κρατάει ενωμένο. Οι γονείς των νευροδιαφορετικών παιδιών γνωρίζουν καλά αυτό το μοτίβο. Πολλά σχολεία δεν το βλέπουν ποτέ.
Η μάσκα συχνά συγχέεται με την πρόοδο. Είναι πιο κοντά στο αντίθετο. Συνδέεται σταθερά με την εξάντληση και το αυξανόμενο άγχος και διδάσκει στο παιδί ένα διαβρωτικό μάθημα: ότι αυτά που του λέει το σώμα του δεν μετράνε. Αυτό δεν είναι ανθεκτικότητα. Αυτό είναι αντοχή, και η αντοχή έχει έναν λογαριασμό που έρχεται αργότερα.
Πώς μοιάζει η αισθητηριακή υπερφόρτωση στο σχολείο
Χέρια κλειστά αυτιά στη συγκέντρωση. Καταρρεύσεις κατά την παραλαβή μετά από μια «τέλεια» μέρα. Άρνηση της καντίνας, της πισίνας, της αίθουσας μουσικής. Μάχες για τη στολή που δεν έχουν νόημα μέχρι να αγγίξεις το ύφασμα. Αγωνία για ασκήσεις πυρασφάλειας, δασκάλους εφοδίων και αλλαγές ωρολογίου προγράμματος. Μασημένα κολάρα και μανίκια. Ένα παιδί που χαρακτηρίζεται ως προκλητικό, αποφευκτικό ή υπερευαίσθητο, του οποίου η συμπεριφορά αντιστοιχεί ακριβώς σε συγκεκριμένα δωμάτια, συγκεκριμένες ώρες και συγκεκριμένους ήχους.
Αυτή η χαρτογράφηση έχει σημασία, επειδή η συμπεριφορά που παρακολουθεί το περιβάλλον είναι πληροφορίες σχετικά με το περιβάλλον.
Δεν μπορώ ή δεν θέλω: πού έρχεται η αξιολόγηση
Ιδού το πρακτικό πρόβλημα τόσο για τους γονείς όσο και για τα σχολεία: απ' έξω, ένα παιδί που δεν μπορεί και ένα παιδί που δεν θέλει να μπορεί φαίνονται πανομοιότυπα. Οι απαντήσεις που χρειάζονται είναι εντελώς διαφορετικές. Αντιμετωπίστε ένα παιδί που δεν μπορεί ως μη θέληση και τιμωρείτε ένα παιδί για τη νευρολογία του, και στη συνέχεια παρακολουθήστε το άγχος να μεγαλώνει γύρω από την τιμωρία. Αντιμετωπίστε ένα παιδί που δεν θέλει ως μη δυνατό και μπορεί να απομακρύνετε μια πρόκληση που θα μπορούσε πραγματικά να αντιμετωπίσει ένα παιδί. Η εικασία είναι δαπανηρή και από τις δύο πλευρές.
Υπάρχει μια ψυχοεκπαιδευτική αξιολόγηση από το Global Education Testing για να εξαλείψει τις εικασίες. Μέσω ενός λεπτομερούς αναπτυξιακού ιστορικού, τυποποιημένων ερωτηματολογίων που συμπληρώνονται από το σπίτι και το σχολείο, και ενός πλήρες γνωστικό προφίλ, τοποθετεί τις αισθητηριακές αντιδράσεις στο πλαίσιο, παράλληλα με την προσοχή, την ταχύτητα επεξεργασίας, τη γλώσσα, το άγχος και τη μάθηση. Μπορεί να διακρίνει την αισθητηριακά καθοδηγούμενη αποφυγή από τις άλλες εξηγήσεις που τη μιμούνται. Και όπου η αναπτυξιακή εικόνα το υποδηλώνει, μια επίσημη αξιολόγηση του αυτισμού μπορεί να αποτελέσει μέρος της διαδικασίας, έτσι ώστε οι διαφορές ενός παιδιού να εντοπίζονται σωστά και όχι να αποτελούν αντικείμενο διαρκούς συζήτησης.
Το αποτέλεσμα δεν είναι μια ετικέτα από μόνο του. Είναι μια εξήγηση που αλλάζει τι θα κάνουν στη συνέχεια οι ενήλικες.
Σεβασμός των αισθητηριακών αναγκών στην πράξη
Ο σεβασμός των αισθητηριακών αναγκών ενός παιδιού δεν είναι αφηρημένος και δεν είναι το ίδιο με την άρση κάθε απαίτησης. Στην τάξη μοιάζει με το να κάθεσαι μακριά από πόρτες και διαδρόμους, να έχεις άδεια χρήσης ακουστικών μείωσης θορύβου για ανεξάρτητη εργασία, να προειδοποιείς εκ των προτέρων για ασκήσεις πυρκαγιάς και αλλαγές στο πρόγραμμα, να έχεις διαλείμματα για μετακινήσεις, να έχεις έναν ήσυχο χώρο ή άδεια εξόδου και να έχεις ευελιξία στα υφάσματα της στολής.
Στις εξετάσεις μπορεί να σημαίνει επίσημες ρυθμίσεις πρόσβασης: ένα μικρότερο, ξεχωριστό δωμάτιο μακριά από τις διακόσιες καρέκλες, διαλείμματα ανάπαυσης υπό επίβλεψη και επιπλέον χρόνος όπου το δικαιολογεί το προφίλ. Οι εξεταστικές επιτροπές χορηγούν αυτές τις προσαρμογές όταν υποστηρίζονται από κατάλληλα αποδεικτικά στοιχεία, κάτι που είναι ένα από τα πιο συγκεκριμένα πράγματα που παρέχει μια αξιολόγηση.
Τίποτα από αυτά δεν είναι χαϊδέματα. Οι προσαρμογές δεν αποτελούν διαφυγή από τη μάθηση. Είναι οι συνθήκες υπό τις οποίες η μάθηση καθίσταται δυνατή. Ένα παιδί που έχει προσαρμοστεί μπορεί να υπερφορτωθεί. Ένα παιδί που έχει κατακλυστεί μπορεί μόνο να το διαχειριστεί κανείς.
Ανθεκτικότητα, σωστά κατανοητή
Αυτό μας φέρνει πίσω στο απόφθεγμα. Ο σεβασμός των αισθητηριακών αναγκών και η οικοδόμηση ανθεκτικότητας δεν είναι αντίθετα. Το πρώτο είναι το πώς επιτυγχάνεται το δεύτερο.
Η ρύθμιση έρχεται πριν από κάθε δυσκολία. Ένα παιδί του οποίου το νευρικό σύστημα αφήνεται να ηρεμήσει και που εμπιστεύεται ότι οι ενήλικες γύρω του θα σεβαστούν τα όριά του, αναλαμβάνει περισσότερα ρίσκα, όχι λιγότερα. Με την πάροδο του χρόνου, αναπτύσσεται κάτι καλύτερο από την ανοχή: η αυτογνωσία. Ο έφηβος που λέει «Θα καθίσω κοντά μπροστά, μακριά από το παράθυρο, και θα χρησιμοποιήσω τα ακουστικά μου για την έκθεση» δεν είναι εύθραυστος. Κάνει ακριβώς αυτό που κάνουν οι ικανοί ενήλικες κάθε μέρα: ο μετακινούμενος με ακουστικά ακύρωσης θορύβου, ο συνάδελφος που κλείνει την ήσυχη αίθουσα συσκέψεων. Θα μεταφέρει αυτή την ικανότητα σε κάθε χώρο εργασίας που θα μπει ποτέ.
Η πραγματική ανθεκτικότητα είναι ένα παιδί που γνωρίζει το δικό του σύστημα και μπορεί να το υπερασπιστεί. Δεν είναι ποτέ ένα παιδί που απλώς έχει μάθει ότι η αγωνία του δεν ακούγεται.
Έξι πρακτικά σημεία εκκίνησης
- Κρατήστε ένα ημερολόγιο μοτίβων για δύο εβδομάδες. Σημειώστε πότε και πού συμβαίνει η υπερφόρτωση: δωμάτια, ώρες, ήχοι, υφάσματα, μεταβάσεις. Τα μοτίβα πείθουν τα σχολεία πολύ καλύτερα από τα επίθετα.
- Μειώστε το φορτίο πριν δημιουργήσετε την ανοχή. Μειώστε πρώτα τους παράγοντες καταπόνησης υποβάθρου και, στη συνέχεια, τεντώστε απαλά, κατόπιν συμφωνίας, από μια σταθερή γραμμή βάσης.
- Προστατέψτε τον χρόνο ανάρρωσης μετά το σχολείο. Η κατάρρευση στο σπίτι είναι η εξιτήριο, όχι η κακή συμπεριφορά. Τα σνακ, η ησυχία και οι χαμηλές απαιτήσεις υπερισχύουν των ερωτήσεων για την ημέρα.
- Μοιραστείτε λεπτομέρειες με το σχολείο. Το «Δυσκολεύεται στην καντίνα μετά τις 12:30 τις ημέρες που υπάρχει παιχνίδι σε νερό» δίνει στον δάσκαλο κάτι με το οποίο μπορεί να ενεργήσει, ενώ το «είναι ευαίσθητος» όχι.
- Ποτέ μην τιμωρείτε τον χειριστή. Τα καλυμμένα αυτιά, τα δαγκωμένα μανίκια και οι εκκλήσεις για να φύγετε είναι επικοινωνιακά στοιχεία και είναι πολύ καλύτερα από τις εναλλακτικές λύσεις.
- Ζητήστε μια αξιολόγηση όταν το μοτίβο ισχύει σε διαφορετικά περιβάλλοντα και με την πάροδο του χρόνου. Οι επίμονες αισθητηριακές δυσκολίες σπάνια ταξιδεύουν μόνες τους και η κατανόηση του πλήρους προφίλ αλλάζει όλα όσα κάνουν οι ενήλικες στη συνέχεια.
Η ειρήνη δεν είναι η απουσία πρόκλησης
Είναι η κατάσταση στην οποία η πρόκληση καθίσταται δυνατή. Αυτό ακριβώς αποδίδει σωστά το απόφθεγμα, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η τήρηση των αισθητηριακών αναγκών ενός παιδιού δεν είναι η εύκολη επιλογή. Είναι η στρατηγική.
Ο Alexander Bentley-Sutherland είναι ο Διευθύνων Σύμβουλος του Global Education Testing, ο κορυφαίος πάροχος Δοκιμών Ανάπτυξης Μάθησης που έχει σχεδιαστεί ειδικά για τη διεθνή και ιδιωτική σχολική κοινότητα παγκοσμίως.