09 Temmuz Cucurella Transfer'in Otizm Değerlendirmesi Hakkında Bize Anlattıkları
Haziran ayında Real Madrid, Chelsea'den Marc Cucurella'yı altı yıllık bir sözleşmeyle kadrosuna kattığını duyurdu. Anlaşmanın 55 milyon Euro olduğu ve ek ödemelerle 60 milyon Euro'ya kadar çıkabileceği belirtildi. Gazetelerin arka sayfalarında bu, bir futbol haberi olarak ele alındı ve gerçekten de iyi bir haberdi: José Mourinho'nun yeni dönemin ilk transferi, Barcelona altyapısından yetişen bir oyuncunun en büyük rakibe katılması, İspanya milli takım oyuncusunun Dünya Kupası ortasında geleceğini garantilemesi.
Ancak haberlerin içinde futbolla hiçbir ilgisi olmayan bir ayrıntı vardı ve yüz binlerce aile için hikayenin tek önemli kısmı buydu.
Anahtar Paket Servisi
Cucurella transferi bir erişim öyküsüdür. Her türlü kaynağa sahip bir aile, yine de bekleme ve gözlemleme tavsiyeleri ve cevap arayışı nedeniyle zaman kaybetti ve hizmetlerin bulunduğu şehirleri tercih etti. Diğer herkes için otizm değerlendirme bekleme listeleri artık 16 ayı aşıyor. Uzaktan psiko-eğitimsel değerlendirme, coğrafi faktörü ortadan kaldırıyor, böylece cevaplar ve destek haftalar içinde başlayabiliyor.
Arka sayfalarda atlanan detay
Cucurella'nın en büyük oğlu Mateo altı yaşında ve otizmli. Ailesi, bu durumu daha görünür kılmak için oğullarından açıkça ve bilinçli olarak bahsetti. Taşınmayla ilgili bir röportajda Cucurella, ailenin gelen her teklife nasıl yaklaştığını açıkladı. İlk soru asla kulüp, maaş veya kupalar olmadı. Şehrin, oğlunun terapisini sağlayabilecek uzman okullara ve profesyonellere sahip olup olmadığıydı. Mateo'ya uygun bir hizmet bulamadıkları hiçbir şehirdeki kulübe katılmayacaklarını açıkça belirtti.
Tekrar okuyun. Dünya futbolunun en çok aranan defans oyuncularından biri, bu da beraberinde getirdiği tüm kaynaklarla birlikte, tüm kariyerini tek bir değişkene göre şekillendirdi: erişim.
Cevaba giden yol
Ailenin teşhisten önceki yıllara dair anlatımı birçok ebeveyn için tanıdık gelecektir. Mateo, İspanya'nın karantinaya girmesinden birkaç ay önce, Ekim 2019'da Barselona'da doğdu. Evde izole edilmiş halde, kendisiyle kıyaslanabilecek başka çocuk olmadığı için, erken dönemdeki farklılıkları fark etmek kolay değildi. Müzik çalındığında ellerini çırpıyordu ve ebeveynleri bunu dans olarak yorumladı; ancak daha sonra bunun öz düzenleme olduğunu anladılar. Göz teması kurmakta zorlanıyor, geç konuşuyor ve sık sık dalgın görünüyordu, ancak o kadar sevecen bir çocuktu ki, otizm akıllarına hiç gelmedi, çünkü taşıdıkları otizm algısıyla uyuşmuyordu.
Endişelerini dile getirdiklerinde, endişeli ebeveynlere sıklıkla söylenen şey söylendi: Çok küçük, bekleyip görelim. Cucurella'nın partneri Claudia Rodríguez, ilk kreş dönemini en kötü ayları olarak tanımladı; okuldan çok az yardım aldıklarını ve her gün kreşten eve gözyaşları içinde döndüklerini söyledi. Kreş fotoğrafları kendi hikayelerini anlatıyordu; aynı küçük çocuk hep yalnız, hep biraz içine kapanık. Aylar süren randevuların ardından bir nöropediatri uzmanı teşhisi doğruladı. Cucurella açıkça bunun pişmanlık duyduğu kısım olduğunu söyledi: Daha önce fark etmiş olsalardı, ona daha erken yardım etmeye başlayabilirlerdi.
Ardından doğru ortamı bulma arayışı başladı. Aile Londra'ya taşındığında, oğulları okula başladı ve çok mutsuzdu; bir süre çözüm bulamamışlardı. Claudia, oğlunun ne öğrenebildiğini ne de hayatından zevk aldığını fark ederek, özel bir okula ihtiyacı olduğuna karar verdi; ana akım eğitimin onun için doğru olmadığını söyledi. Doğru ortamı bulmak, ailenin bundan sonra yaptığı her şeyi, nihayetinde 60 milyon avroluk bir transferin şartlarını da şekillendirdi.
Para hiçbir zaman darboğaz olmadı.
Bu hikâyeyi düşünmeye değer kılan şey şu: Bu aile, çoğu insanın hayal bile edemeyeceği kaynaklara sahip ve para neredeyse hiçbir şeyi çözmedi. Para, erken belirtileri anlaşılır hale getirmedi. Para, bekle ve gör tavsiyesini susturmadı. Ailenin aslında harcadığı şey tamamen başka bir şeydi: coğrafyaya yatırım yaptılar. Şehirlerini, ihtiyaç duyulan imkanlara göre seçtiler ve dünyanın en büyük kulübü aradığında, anlaşma okullar ve terapistler şartına bağlıydı.
Erişim, anlaşıldığı üzere, üç şeye ayrılıyor. Cevaplara erişim: neler olup bittiğini açıklayan bir değerlendirme. Doğru ortama erişim: çocuğa uygun bir okul. Ve sürekli desteğe erişim: aradaki süreçte devam eden terapi ve düzenlemeler. Sonraki hemen her şey ilkine bağlı olarak sıraya giriyor. Okul yerleştirmeleri, finansman kararları, terapi yönlendirmeleri, sınıf düzenlemeleri ve daha sonra sınavlara erişim düzenlemeleri, resmi veya gayri resmi olarak, değerlendirmeyi bekliyor.
Beklemenin gerçek maliyeti
Çoğu aile coğrafi olarak vakit geçiremez. Bu yüzden zaman harcarlar. Yalnızca İngiltere'de, NHS verileri 200,000'den fazla kişinin otizm değerlendirmesi için beklediğini, bunların yaklaşık onda dokuzunun NICE tarafından önerilen 13 haftalık standart sürenin ötesinde beklediğini ve Ulusal Otizm Derneği'nin ortalama bekleme sürelerinin artık 16 ayı aştığını gösteriyor. Toplum sağlığı hizmetleri aracılığıyla yönlendirilen çocuklar için, Çocuk Komiseri, nörogelişimsel tanı için ortalama bekleme sürelerinin iki yıldan fazla olduğunu ve önemli bir azınlığın dört yıldan fazla beklediğini bildiriyor. Diğer gelişmiş ülkeler de benzer hikayeler anlatıyor.
Bu rakamları, bu alandaki herkesin hemfikir olduğu tek bir şeyle karşılaştırın: destek ne kadar erken başlarsa, o kadar çok değişiklik olur. Bekleme listesi sadece bir belgeyi geciktirmez. Yardımın en büyük etkiyi gösterdiği yılları tüketir; bu da Cucurella'nın kendi oğlunun yolculuğu hakkında dile getirdiği pişmanlığın ta kendisidir. Ve ailesi çoğu aileden çok daha az zaman kaybetti.
Uluslararası aileler için sıra yeniden başlar.
Küresel olarak hareketli aileler bu sorunu iki kat daha ağır yaşıyor. Bir görev yeri değişiyor ve bekleme listesi yeni bir ülkede, genellikle yeni bir dilde, kendi yönlendirme kurallarına sahip yeni bir sistem altında sıfırlanıyor. Birçok şehirde İngilizce konuşan bir eğitim psikoloğu hiç yok. Bazı aileler, tıpkı Cucurella ailesi gibi, eğitim olanaklarına göre yerleşim yeri seçimi yapmak zorunda kalıyor. Çoğu ise bunu yapamıyor.
Erişim çözülebilir bir sorundur.
Bu sürecin hangi kısımlarının zor, hangilerinin kolay olduğu konusunda gerçekçi olmakta fayda var. Uzmanlaşmış bir okul inşa etmek yıllar sürer. Terapi personeli yetiştirmek yıllar sürer. Ancak ilk darboğaz olan cevaplara erişim, büyük ölçüde coğrafya ve kapasite sorunudur ve coğrafya artık geçerli bir gerekçe değildir.
Psikoeğitimsel değerlendirme artık kliniklerdekiyle aynı standartta uzaktan da yapılabiliyor: altın standart bilişsel ve başarı ölçümleri, yapılandırılmış gelişim öyküsü, ev ve okuldan alınan anketler ve, durum gerektiriyorsa, resmi otizm değerlendirmesi; bunların tümü HCPC'ye kayıtlı eğitim psikologları tarafından gerçekleştiriliyor ve okulların ve sınav kurullarının kullanabileceği bir rapora dönüştürülüyor. Bekleme süresi yıllar yerine haftalarla ölçülüyor ve internet bağlantısı olan herhangi bir şehirden yapılabiliyor.
Resmi yanıt oluşturulurken, çocuklar yetişkinlerin önlerindeki duruma yanıt vermesi için evrak işlerini beklemek zorunda değiller. Okullar, gözlemlenebilir ihtiyaçlara göre oturma düzenini, rutinleri, talimatları ve duyusal yükü ayarlayabilirler. Raporun önemi, ortaya çıkardığı şeylerden kaynaklanıyor, ancak bir çocuğun ihtiyaçları rapor gelmeden önce de mevcuttur ve karşılanmaya başlanabilir.
Çoğu aile Madrid'e taşınamaz.
Cucurella'nın transferi futbol nedenleriyle hatırlanacak ve bu da gayet doğal. Ancak ebeveynler bunun içinde farklı bir hikaye duydu: Her şeye sahip bir aile, yine de kıt kaynağın asla para olmadığını fark etti. Asıl kıt kaynak, öncelikle cevaplara erişimdi, sonra her şey. O da bunu, elit bir futbolcunun yapabileceği tek şekilde, erişimi sözleşmenin bir koşulu haline getirerek çözdü.
Çoğu aile bir kulüp için şehir değiştirmez. Hiç kimse bir cevap için şehir değiştirmek zorunda kalmamalı.
Alexander Bentley-Sutherland, dünya çapındaki Uluslararası ve Özel Okul topluluklarına özel olarak hazırlanmış Öğrenme Gelişim Testleri sunan lider kuruluş olan Global Education Testing'in CEO'sudur.